ارسال توسط Belondy - پاتوق دانشجویان ایران

Belondy: و قاف آنجا که عشق پایان میابد و نام کوچک من آغاز می شود (قیصر امین پور)

2012-04-03T19:19:32+04:30

Belondy:
و قاف آنجا که عشق پایان میابد و نام کوچک من آغاز می شود (قیصر امین پور)

Belondy: واقعا قهرمانان هرگز نمیمیرند(ناصر حجازی){-35-}{-35-}{-35-}{-35-}{-35-}{-35-}

2012-04-03T19:06:19+04:30

Belondy:
واقعا قهرمانان هرگز نمیمیرند(ناصر حجازی)

Belondy: سلطان

2012-04-03T19:01:27+04:30

Belondy:
سلطان

Belondy: تن آدمی شریفست به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت اگر آدمی به چشمست و دهان و گوش و بینی چه میان نقش دیوار و میان آدمیت خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد که همین سخن بگوید به زبان آدمیت مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت [۷]

2012-04-03T18:47:21+04:30

Belondy:
تن آدمی شریفست به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
اگر آدمی به چشمست و دهان و گوش و بینی چه میان نقش دیوار و میان آدمیت
خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت
به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد که همین سخن بگوید به زبان آدمیت
مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت

[۷]

Belondy: میروم تا در میخانه کمی مست کنم جرعه بالا بزنم انچه نبایست کنم آنقدر مست که اندوه جهانم برود استکان روی لبم باشد و جانم برود برود هر که دلش خواست شکایت بکند شهر باید به من دیوانه عادت بکند

2012-04-02T22:22:53+04:30

Belondy:
میروم تا در میخانه کمی مست کنم

جرعه بالا بزنم انچه نبایست کنم

آنقدر مست که اندوه جهانم برود

استکان روی لبم باشد و جانم برود

برود هر که دلش خواست شکایت بکند

شهر باید به من دیوانه عادت بکند

Belondy: اهل کاشانم روزگارم بد نیست. تکه نانی دارم،خرده هوشی ،سر سوزن ذوقی. مادری دارم بهتر از برگ درخت. دوستانی،بهتر از آب روان. وخدای که در این نزدیکی است: لای این شب بوها، پای آن کاج بلند. روی آگاهی آب ،روی قانون گیاه. من مسلمانم. قبله ام یک گل سرخ. جانمازم چشمه،مهرم نور. دشت سجاده من. من وضو با تپش پنجرها می گیرم. در نمازم جریان دارد ماه،جریان داردطیف سنگ از پشت نمازم پیداست: همه ذرات نمازم متبلورشده است. من نمازم را وقتی می خوانم که اذانش را باد،گفته باشد سر گلدسته سرو. من نمازم را پی «تکبیره الاحرام» علف می خوانم، پی «قدقامت» موج. کعبه ام بر لب آب، کعبه ام زیر اقاقی هاست. کعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ،می رود شهر به شهر «حجرالا سود» من روشنی باغچه است.

2012-04-02T15:48:57+04:30

Belondy:
اهل کاشانم
روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم،خرده هوشی ،سر سوزن ذوقی.
مادری دارم بهتر از برگ درخت.
دوستانی،بهتر از آب روان.
وخدای که در این نزدیکی است:
لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.
روی آگاهی آب ،روی قانون گیاه.
من مسلمانم.
قبله ام یک گل سرخ.
جانمازم چشمه،مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجرها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه،جریان داردطیف
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلورشده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد،گفته باشد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی «تکبیره الاحرام» علف می خوانم،
پی «قدقامت» موج.
کعبه ام بر لب آب،
کعبه ام زیر اقاقی هاست.
کعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ،می رود شهر به شهر
«حجرالا سود» من روشنی باغچه است.

Belondy: اهل کاشانم نسبم شاید برسد به گیاهی در هند،به سفالینه ای از خاک«سلیک» پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها، پشت دو برف پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی پدرم پشت زمانها مرده است پدرم وقتی مرد،آسمان آبی بود مادرم بی خبر از خواب پرید خواهرم زیبا شدسهراب پدرم وقتی مرد پاسبانها همه شاعر بودند مرد بقال از من پرسید:چند من خربزه می خواهی؟ من از او پرسیدم:دل خوش سیری چند؟ پدرم نقاشی می کرد تار هم می ساخت،تار هم می زد خط خوبی هم داشت باغ ما در طرف سایه دانایی بود باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس وآینه بود باغ ما شاید،قوسی از دایره سبز سعادت بود میوه کال خدا را آن روز می جویدم در خواب آب بی فلسفه می خوردم توت بی دانش می چیدم تا اناری ترک ی برمی داشت دست فواره خواهش می شد تا چلویی می خواند،سینه از ذوق شنیدن می سوخت گاه تنهایی،صورتش را به پس پنجره می چسبانید شوق می آمد،دست در گردن حس می انداخت فکر،بازی می کرد زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید،یک چنار پر سارسهراب زندگی در آنوقت صفی از نور و عروسک بود یک بغل آزادی بود زندگی درآن وقت حوض موسیقی بود <<سهراب سپهری>>

2012-04-02T15:45:57+04:30

Belondy:
اهل کاشانم
نسبم شاید برسد
به گیاهی در هند،به سفالینه ای از خاک«سلیک»
پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها، پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی
پدرم پشت زمانها مرده است
پدرم وقتی مرد،آسمان آبی بود
مادرم بی خبر از خواب پرید خواهرم زیبا شدسهراب
پدرم وقتی مرد پاسبانها همه شاعر بودند
مرد بقال از من پرسید:چند من خربزه می خواهی؟
من از او پرسیدم:دل خوش سیری چند؟
پدرم نقاشی می کرد
تار هم می ساخت،تار هم می زد
خط خوبی هم داشت
باغ ما در طرف سایه دانایی بود
باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس وآینه بود
باغ ما شاید،قوسی از دایره سبز سعادت بود
میوه کال خدا را آن روز می جویدم در خواب
آب بی فلسفه می خوردم
توت بی دانش می چیدم
تا اناری ترک ی برمی داشت دست فواره خواهش می شد
تا چلویی می خواند،سینه از ذوق شنیدن می سوخت
گاه تنهایی،صورتش را به پس پنجره می چسبانید
شوق می آمد،دست در گردن حس می انداخت
فکر،بازی می کرد
زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید،یک چنار پر سارسهراب
زندگی در آنوقت صفی از نور و عروسک بود
یک بغل آزادی بود
زندگی درآن وقت حوض موسیقی بود
<<سهراب سپهری>>

Belondy: اگــر با من نبودش هیچ میلی/چرا جام مرا بشکست لیلی

2012-04-02T12:06:41+04:30

Belondy:
اگــر با من نبودش هیچ میلی/چرا جام مرا بشکست لیلی

Belondy: ای وای بر اسیــری کز یاد رفته باشــد در دام مـانده باشـد صیـاد رفتـه باشـد آه از دمــی که تــنها با داغ او چو لاله درخون نشسته باشم چون باد رفته باشد آواز تـیشــه امشــب از بیستـون نــیامـد شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد خونش به تیـغ حســرت یارب حلال بادا صیدی که از کمندت آزاد رفتـه باشــد از آه درد نــاکـی سـازم خـبـر دلـت را وقتی که کوه صبرم بر بـاد رفته باشـد رحــم از بر اسیری کـز گرد دام زلفـت با صد امـیدواری نـاشـاد رفتــه باشـــد شـادم که از رقـیبـان دامن کشـان گذشتـی گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشـد پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا مجنون گذشتـه باشـد فرهـاد رفتـه باشـد {-35-}

2012-04-01T18:47:48+04:30

Belondy:
ای وای بر اسیــری کز یاد رفته باشــد

در دام مـانده باشـد صیـاد رفتـه باشـد

آه از دمــی که تــنها با داغ او چو لاله

درخون نشسته باشم چون باد رفته باشد

آواز تـیشــه امشــب از بیستـون نــیامـد

شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

خونش به تیـغ حســرت یارب حلال بادا

صیدی که از کمندت آزاد رفتـه باشــد

از آه درد نــاکـی سـازم خـبـر دلـت را

وقتی که کوه صبرم بر بـاد رفته باشـد

رحــم از بر اسیری کـز گرد دام زلفـت

با صد امـیدواری نـاشـاد رفتــه باشـــد

شـادم که از رقـیبـان دامن کشـان گذشتـی

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشـد

پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا

مجنون گذشتـه باشـد فرهـاد رفتـه باشـد

Belondy: به یاد هنرمندی که همیشه زنده میمونه

2012-03-31T15:13:13+04:30

Belondy:
به یاد هنرمندی که همیشه زنده میمونه