صدای باران می اید دلی جایی تنگ است
تو گریستی یا من

من





عاشق نیستم !




فقط گاهی
حرف تو که می شود
دلم ...

مثل اینکه تب کند
گرم و سرد می شود
توی سینه ام چنگ می زند
آب می شود
تنگ می شود
تنگ می شود

دلم تنگ شده...
برای كمی انسانیت! آدم ها چه بی رحم شده اند! چه بد دل می شكنند....!
نمك می خورند و نمكدان می شكنند...
آه ای انسانها انسانیت كیلویی چند؟؟؟



صحبت از پژمردن یک برگ نیست
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است

سلامتیه اونایی که این روزها نه برای کسی، نه برای عشقی، نه برای جایی، نه برای چیزی بلکه دلشون برای خودشون تنگ شده؛ خود خود خودشون !

کاش می شد که شعار
جای خود را به شعوری می داد
تا چراغی گردد دست اندیشه مان . . .

دلم ساز میخواهد ، از همان هایی که یکی بیاید برایم بنوازد بعد من مغرورانه برایش کف بزنم و خیره شوم در چشمان سیاهش و بگویم عزیزم عالی بود اجرایت دلم فرانسه میخواهد مثل همین موسیو که آمده شرکتمان ، یا حتی مثل سباستین که فرانسوی است دلم ... دلم خسته است از این همه بیـ... بی خیال ِ همه ی آن چیز هایی که خسته ام کرد، یکی بیاید بگوید با این بغض ِ کهنه چه کنم این روزها.

یه جایی هم هست بعد از کلی دویدن یهو وایمیسی، سرتو میندازی پایین و آروم میگی “دیگه زورم نمیرسه”
به سلامتی آدمای باصداقت …

دنیـــــا ، تنهایی های زیادی داره ؛ اما ، تنهاییِ مَــن دنیایی داره… .

یه وقتایی...
اما کسی رو پیدا نمی کنی ...

یه وقتایی هست که چشمات داد میزنه تنهایی رو ...

اما هیچکس نمی فهمه ...

یه وقتایی هست که بغض بدجور گلوتو فشار میده ...

اما جرأت شکستن نداره ...

یه وقت هایی دلت میخواد کسی کنارت باشه...

اما هیچکس به غیر از تنهایی نیست...

دم تنهایی گرم که هیچ وقت تنهام نذاشت.