بزرگترین مصیبت میدونید چیه ؟
اینکه کسی نتونه احساسشو بیان کنه
نه اینکه شعر بگه نه
نه اینکه قطعه ادبی بگه نه
فقط با کلمات طوری حرف بزنه که مخاطبش
اونطرف مثلا اگه جاش گرمه وطرفش میگه
سردمه
سرمارو احساس کنه
گاهی حتی کلمه هم لازم نیس
فقط روح ها به هم میپیوندند
واصلا حرفی زده نمیشه
میبینی دوستت که مجازیه
مثلا تهرانه یا همدانه یا شیرازه
یعنی کیلومتر ها فاصله داره
ودرست تو لحظه ای که تو به فکر چیزی هستی
یه یاداشت برات میفرسته
دقیقا اونیه که میخواستی
فدای همه دوستایی که روحشون بسته به جونمه
ومن خوشبختم
خوشبختم که شما ها رو دارم
باور کنید اگه این نوشته ها نبود
اگه اون کامنتها ویاداشتها وپیامها نبود
خیلی وقت پیشا ترکیده بود
این اتشفشان بغضهای گلوگیرم

گاهی دلم چقدر ساده تنگ میشود
برای کودکی هایم
خنده هایی از ته دل
خوابهایی آرام
نگاه هایی متفاوت
قهر هایی ساعتی
حرفهایی ساده

آنهایی که ما را از دوستی با جنس مخالف ، با آتش جهنم می هراسانند ، نمازشان را به امید همخوابی با حوریان بهشت می خوانند

احمد شاملو

این روزها چه ساده با جابجا کردن یک نقطه از “خدا” … “جدا” میشویمماهى به آب گفت : بی تو میمیرم ، آب خواست امتحانش کنه گفت : به حرفات فک میکنم !
رفت و زود برگشت اما ماهى مرده بود !
هیچوقت با نبودنت امتحانم نکن

نه "نــــام"
نه "چـــــهره"
نه "اثـــر انگشــــت"

انـــسان ها را از طــــــرزه "آه" کشیــــدنشان بشناسیـــــــد