شايد نفهميدي که من... بي اينکه تو چيزي بگي... سپردمت دست خدا که بي خدافظي نري...
غصه ي راهمونخور شايد همينجا بمونم... شايد به مقصد رسيدم خودم فقط نميدونم... !!!

گفتم:کدام راه نزدیکتر است به خلوتگه دوست؟
گفت:مگر فاصله ای می بینی بین آن کس که دل ما همه منزلگه اوست؟

اسمش را هرچه می خواهی بگذار
به همین سادگی اتفاق می افتد می آید
و توی قـــ ــلــــ ــبـــــ ـت آرام می نشیند
و دیگر هیچکس را نمی بینی
حالا تـــــــ ــــــو
اسمش را هرچه می خواهی بگذار...

سلام بچه ها....یه بازی.....
من یه اسم میگم با آخر اسم قبلی اسم بگین
همه هم بلدین.
1.هر کس تونست باز نشر کنه
2.اگه میخای بازم اسم بگی بزا 5.6 نفر بگن بعدش بگو
3.لایکش یادت نره ها
از مرتضی شروع کنیم

با توجه به نزدیک شدن چهارشنبه سوری

قبل از پریدن از روی آتش به موارد زیر توجه کنید:

۱ سایز خشتک

۲ زاویه پرش

۳ استفاده از شورت مامان دوز در زیر شلوار

۴ دوری از هر گونه هیجان و جو زدگی علی الخصوص جلوی دخترا

۵ فاصله مناسب تا شعله های آتش در هنگام پرش

۶ توکل به خدا

آبروی شما آبروی ماست ….

ابی ..

مسئول ستاد پیشگیری از حوادث غیر مترقبه اهالی بیا تو یونی

نيازم، نه ديگر آغوشت است، نه دستانت، نه لبانت، نه گيس سياه و نه چشم خمارت... با يك نخ سیگار تلخ، فرو مي برم حماقتم را كه دوستت داشت

دوست داری نفر قبلیت رو چیکار کنی ؟

0-دهنشوسرویس کنم
1-ببوسمش
2-یه سطل آب بریزم روش
... ... 3-بزنم تو گوشش
4-لیسش بزنم
5-ارشادش کنم
6-از دره پایین پرتش کنم
7-نازش کنم
8-بشورمش بزارم کنار
9-بزنم تو چشش
10-داد یزنم سرش
11-نوازشش کنم
12-سرمو بزارم رو شونش آروم بخوابم
13-بش فحش بدم
14-دستشو محکم بگیرم
15-محکم بغلش کنم
16-بکشمش
17-نازشو بکشم
18-زیر ماشین بندازمش
19-ادش کنم
20-گوششو بکشم
21-به چک آبدار بهش بزنم
22-جفت پا برم تو شکمش
23-همچین بزنم ، بچسبه به دیوار
24-یه مشت بزنم بره به لوستر گیر کنه
25-از پنجره پایین پرتش کنم
26-روم نمیشه بگم ...
27-یه آیس پک مهمونش کنم
28-یه دوری تو شهر باهاش بزنم
20-اینکه عزیزمه
30- گازش بگیر

کودکی که لنگه کفشش را دریا از او گرفته بود ؛

روی ساحل نوشت :

دریا دزد کفشهای من...

مردی که از دریا ماهی گرفته بود ،

روی ماسه ها نوشت:

دریا سخاوتمندترین سفره هستی...

موج آمد و جملات را با خود شست...

تنها برای من این پیام را گذاشت که ؛

برداشتهای دیگران در مورد خودت را ، در وسعت

خویش حل کن تا دریا باشی...

قصۀ شیرین
مهرورزان ز زمان های کهن
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که تویی
برنیاید دگر آواز زِ من!
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میلِ دلِ دوست،
بپذیریم به جان؛
هر چه جز میلِ دلِ او،
بسپاریم به باد!
آه!، باز این دل سرگشتۀ من
یاد آن قصه شیرین افتاد:
بیستون بود و تمنای دو دوست.
آزمون بود و تماشای دو عشق.
در زمانی که چو کبک،
خنده می زد شیرین،
تیشه می زد فرهاد!
نه توان گفت به جانبازیِ فرهاد: افسوس،
نه توان کرد ز بیدردیِ شیرین فریاد.
کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است!
عشق در جان کسی ریختن است!
کار فرهاد، برآوردن میلِ دلِ دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است.
رمز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین، بی نهایت زیباست
آن که آموخت به ما درس محبت می خواست:
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی،
تبو تابی بُودَت هر نفسی.
به وصالی برسی یا نرسی!
سینه بی عشق مباد

(فریدون [!])

هر که با ما نیست ...
گفته می شد: "هر که با ما نیست با ما دشمن است!"
گفتم: آری، این سخن فرمودۀ اهریمن است!
اهل معنا، اهل دل، با دشمنان هم دوستند،
ای شما، با خلق دشمن، قلبتان از آهن است؟

(فریدون [!])