آدم هـــا فقـــطـ آدم هســـتند

نـــه بیــشتر و نــــه کمــتر...

اگــر کمتر از چیــزی کـــه هستـند نگــاهـشان کنـــــــــی ...

آنها را شــــکسته ای

و

اگــــــر بیشــتر از آن حســـــــابشان کنـــــی

،

آنهــا تــو را مــی شـــــکنند

بیــنِ ایــــــــن آدم هــایِ آدم

،

فقـط بایـــــــد عاقلـانــــــــــه زندگــی کـرد

؛

نه عــــاشـقــانـــه
.

لحظه رفتنیست و خاطره ماندنی؛ تمام ادبیات عشق را به یک نگاه میفروختم اگر: لحظه ماندنی بود و خاطره رفتنی

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

خدایـــــــــــا ،
دخـلـم با خـــرجـم نمیـــخــواند ،
کـــم آورده ام ،
صـــبری کـــه داده بـــودی تــمــام شـــد ،
ولـــی دردم همـــچـــنان باقیــــــست !!!
بدهکـــــــــار قلــــــبم شـــده ام ،
میــــــدانم شـــرمنــــــده ام نمیــــــکنـــی؛
باز هــــــم صـــبـــــــر میــــــخـــواهــــــم...

هنوز صدای قدم هایت را پشت سرم می شنوم
که همچون غریبه ای مرا بی تفاوت دنبال می کنی
ومن این چنین پیش خود می پندارم که هنوز …
با گام هایت مسیرمرا دنبال می کنی ولی افسوس …
[!] دوراهی ها ، لعنت بر هرچه بیراهه است
آری به اولین دوراهی که رسیدیم دیگر صدای قدم هایت نیامد
تو رفته بودی همه گفتند که تو عابری بیش نبودی …