اَنــ ـدوه كــه اَز حـ ـَد بــُگـذرد
جــآیــش را مـى دهــد بــه یكـ ــ بى اعتــنایى ِ مــُزمن
دیگــَر مـُهم نـیــستـــ ـ
بـــ ـودن یـــآ نـــبودن ...
دوستـــ داشتــن یـــآ نــَداشتـــن
آنچــه اَهمــیتـــ دآرد
كــ ـشدارى ِ رخــوتنــاكــ ِ حــسى اَستـــ
كــه دیگــَر تـــو را بــ ـه وآكــ ـُنش نمــى كــِشآنــ ـد
در آن لحـ ـظه فــقط در سكـ ــوتـــ غــَرق مــى شــَوى
و نگــ ـآه مــى كــُنى و نگـ ــاه ... !

دل من مـــال تو شد پـس دل خود را مَشِـکن

بگذر از کشـتـن و ســرسختـی  وخـود آزاری

ثبــت کن محــض سند مصـــرع بعــدی مـــرا

" تــو در اعمـاق دلـــم مثـــل خدا جــا داری "

لهجه ی جاهلی وصف تو را هم عشق است

واقعــاً دســـت مـــریـــزاد عجــب ســـالاری !

حکــم سختیـست ، بیا بگـــذر و آقـــایـی کن

تو که در قصـــر دلـم حـاکم وســـردمـــــداری

شهـــرونـدانه تقــاضــــای خــودم را گفــــتم

بررسی کـن بـه کـَـرَم چـون که تو فرمانداری
(یحیی محمدی)

سِیل چشمانـــم باز ، از فـــراقت جاریســت
خستــه ام باز بیـــا ، جمعـــه ها تکراریست

در پـی قافیــــه ها ، چه پریشــــان مانــــدم
قافیه در شعــرم ، با حضــــــورت جاریســت

به هــــــوایت آقـــــا ، بغــــض کـــرده شعــرم
آسمــانش انگار ، نَــــم نَمـــک بارانیــــست

دل مَــن پر غصه ، حال شعرم خوش نیست
نفسی مانده فقط ، جای شکـرش باقیست

در فراغـــت آقـــــا ، چشــــم در راهــــم مَــن
گر چه این جمعه همان ، جمعه ی تکراریست.....

  کوچه ها را
بلد شـــده ام
و رنگـــ چراغ های راهنـــما را
دیگـــر در راه
مدرسه گـــم نمی شوم !
اما
میـــان آدم ها
گـــم میـــشوم
آدم ها را
بلـــد نیستـــم
(یحیی محمدی)

مـیـشـه نـبـیـنـیـش و دوسـش داشـتـه بـاشـی ..
مـیـشـه تـو حـسـرتِ صـداش بـاشـی و دوسـش داشـتـه بـاشـی ..
مـیـشـه حـتـی نـدونـی دسـتـاش چـه شـکـلـیـه و عـاشـقِ گـرفـتـنـشـون بـاشـی..
مـیـشـه حـجـمِ بـودنـش کـنـارت نـبـاشـه و هـر ثـانـیـه کـنـار خـودت احـسـاسـش کـنـی ..
مـیـشـه دریـچـه ی زیـبـایِ نـگـاهـش رو نـدیـده بـاشـی و با انـگـشـتـات چـشـمـاش رو لـمـس کـرده بـاشـی ..
مـیـشـه نـبـاشـه ولـی بـاشـه و تـو عـاشـقـش بـاشـی ..
درسـت مـثـلِ خـــــــــــــــــدا ...

آن بیرون آفتابی‌ست.

چیزی بیش‌تر از یک خورشید نیست،

اما مردم نگاهش می‌کنند و آنگاه

آواز سر می‌دهند.

خورشید را نمی‌شناسم.

ملودی فرشتگان را می‌شناسم من

موعظه‌ی گرمِ واپسین باد را.

دیگر می ترسم از بهانه هایی که نزدیکم می کنند به اسم عشــــــــــــــــــق ! در فصاحت نگاه های گنگی که عشق را آلوده کرده اند..
هرزگی ات را به دوش عشق نگذار ....

رای تو می نویسم........
برای تویی که تنهایی هایم پر از یاد توست...
برای تویی که قلبم منزلگه عـــشـــق توست...
برای تویی که احساسم از آن وجود نازنین توست...
برای تویی که تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...
برای تویی که چشمانم همیشه به راه تو دوخته است...
برای تویی که مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاک خود کردی...
برای تویی که وجودم را محو وجود نازنین خود کردی...
برای تویی که هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...
برای تویی که سـکوتـت سخت ترین شکنجه من است....
برای تویی که قلبت پـاک است...
برای تویی که در عشق ، قـلبت چه بی باک است...
برای تویی که عـشقت معنای بودنم است...
برای تویی که عـشقت معنای بودنم است...
برای تویی که غمهایت معنای سوختنم است...
برای تویی که آرزوهایت آرزویم است.....

ما خوب یاد گرفتیم ؛
در آسمان مثل پرندگان باشیم ،
ودر آب مثل ماهی ها ،
اما...
هنوز یاد نگرفتیم روی زمین چگونه زندگی کنیم...!!!