پر است خلوتم از ياد عاشقانه ی او ** گرفته باز دل کوچکم بهانه ی او
نسيم رهگذر اين بار هم نياورده ** به دست قاصدکي نامه يا نشانه ی او
مسافران همه رفتند و باز جا ماندم ** کدام جاده مرا مي برد به خانه ی او؟
در اشتياق زيارت به خواب مي بينم ** کبوترانه نشستم بر آستانه ی او
منو دوبال شکسته، من و دودست نياز ** چگونه پر بکشم سمت آشيانه ی او؟
غروب ابري پاييز مي چکد در من ** پرم ز هق هق باران کجاست شانه ی او؟

دعاي باران چرا؟
دعاي عشق بخوان!
اين روزها دلها تشنه ترند تا زمينها
خدايا کمي عشق ببار!

روز را خورشيد ميسازد و روزگار را ما! ما را دل ميسازد و دل را عشق و عشق را اشك ميسازد و اشك را باران ميسازد پس عاشقانه باش و بمون بشين بايست هر كاري ميخواي بكن فقط عاشق باران باش و باران را تنها نزارو باران هم تورا تهنا نميزاره!!!!!!!!!!!

ديشب که باران آمد … ميخواستم سراغت را بگيرم …
اما خوب ميدانستم اين بار هم که پيدايت کنم ، باز زير چتر ديگراني . . .

زير باران گريه مي کردم آرام و بيصدا تو چتر را بالاي سرم گرفتي اما همچنان گونه هاي من خيس از گريه ماند ...!
و تو هرگز نفهميدي که چتر بايد بالاي دلم باشد نه روي سرم ...

زير باران گريه مي کردم آرام و بيصدا تو چتر را بالاي سرم گرفتي اما همچنان گونه هاي من خيس از گريه ماند ...!
و تو هرگز نفهميدي که چتر بايد بالاي دلم باشد نه روي سرم ...

باران باش، که در باریدنش علف هرز و گل سرخ از برایش به یک معناست.

/چشمها را باید شست
/جور دیگر باید دید
/چترها را باید بست
/زیر باران باید رفت

باران کـه میبـارد......
دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود.....
راه می افـتم ...
بـدون چـتـر ...
من بـغض می کنـم ...
آسمـان گـریـه ...

صدای شکستن فلبم را نشنیدی چون غرورت بیداد میکرد اشک هایم را ندیدی ، چون محو تماشای باران بودی ولی امیدوارم آنقدر در آینه مجذوب نشده باشی که حداقل زشتی دیو خود خواهیت را ببینی باشد که با دیگران چنان نکنی که با من کردی . . . . .