کنارم که هستی
زمان هم مثل من دستپاچه میشود
عقربه ها دوتا یکی میپرند
اما همین که میروی…
تاوان دستپاچگی های ساعت را هم من باید بدهم
جانم را میگیرند ثانیه های
بی تو……

آرش نیستَـــــم

کــــه کَمـــــان بدستــــــ گیـــــرَم

امــــــا

لحظــــــه های بــــا تـــــو بـــــودن را

خوبـــــ شکــــــار میکنَـــــــماز بیــــــن خاطــــــراتَــــــم.

نبودنت را غروب های زمستان

در قهوه خانه ی دوری سیگار می کشیدم

نبودنت دود می شد و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه

بعد تکیه می دادم به صندلی چشم هایم را می بستم

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم

تا بیشتر از یادم بروی

نامرد اگر بودم نبودنت را تا حالا باید فراموش کرده باشم

مرد نیستم اما نامرد هم نیستم

زنم و نبودنت پیرهنم شده است

وقتی یه آدم میــــــــگه

هیچ کس منو دوســــــــت نداره

منظورش از هیچ کــــس

یک نفــــــــر بیشتر نیست

همون یه نفری که برای اون همه کســــــــه…

می خوام به سردی شب هام بخندم . . .

می خوام به پوچی فردام بخندم . . .

وقتی می بینمت با دیگرونی . . .

تو اوج گریه هام می خوام بخندم . . .

می خوام داد بزنم تنهای تنهام . . .

می خوام وقتی میگم تنهام بخندم . .

داغتـــریـن آغــــوش هـــا را از تـنــتـــــ

و شیـریـــن تـریــن بوســــه هـــا را از لبـــانـتـــــ

بیـــرون میکشـــم . . .

بــه تـلـــافـی تمـــامـ ِ روزهــایـــی کـــه

میخــــواهمتــــ و نیسـتـــی . . .

آغــوش من فقـــط به انــدازه تــــــو جــا دارد ...

این تمـــام لـــذت مــن است ...

وقتــی با اصـــرار مــرا می خــوانــی ...

آغــوش مــن فقــط به انــدازه تــــو جــا دارد و بس !

بـــاور نمــی کنــی ...؟

همــین لحــظــه

چشــمهــایت را ببنـــد ...

خیــال مــرا در آغــوش بکــش ...

ببیــن لبـریـز می شــوی از عـشــق ...

از مــــن ...

از نیــازی آمیــختــه به شـــرم ...

من هم شبی به خاطره تبدیل میشوم
خط میخورم زهستی و تعطیل میشوم
من هم شبی به خواب زمین میروم فرو
بر دوش خاک حامله تحمیل میشوم
من هم شبی قسم به خدا مثل قصه ها
با فصل تلخ خاتمه تکمیل میشوم
قابیل مرگ، نعش مرا میکشد به دوش
کم کم شبیه قصه هابیل میشوم
حک میکند غروب، مرا شاعری به سنگ
از اشک و آه و خاطره تشکیل میشوم
یک شب شبیه شاپرکی می پرم ز خاک
در آسمان به آیینه تبدیل میشوم