فـرهنـگ لـغـتهــا
نـیـاز بـه ویــرایــش دارند
بـرای مـعنی دلـتـنـگی
احتیـاج بــه ایــنهــمـه کـلمه نــیـســت,
دلتنـگی یــعنـــی
تـــو . . .

بیا توی همیــن یـکـــــــــ جملــه

دوبـــاره مــــثل گذشته باشیم ...!

مــن نامـت را صـــــــــــــــدا مــی کـنـــم

تـــو بـگـــو:

جـــــــــــــــــــانــم ...!

خنده‌های تـــو کــــودکی‌ام را به من می‌بخشد و آغـــوش تو آرامشی بهشتــی و دستهای تـــو اعتــمادی که به انسان دارم چقـــدر از نداشتنت می‌تــــرسم ...

تـــو بـرو …
مــــن هــمـــ بـرایـــِ اینـــکـــ ه راحـتـــ بــرویــــ میـــ گـویــمـــ:
” بــاشـد … بـــرو … خــیــالیـــ نیـــسـتـــ!!! ”
امـّــا
کیـــسـتـــ کــ ه نــدانــد…
بیــــ تـــو
تـــنـــهـا چیــــزیـــ کــ ه هـسـتـــ…
خیــــالِ تـــوستــــ…

مـَــن حســٌــود نیستـَــم...

اَمـــا

الاهـــــی بمیـــ‌ره كَســــی كه میخـــاد

جای من

دستــآتـــو بگیره !!

همین.../.

ﺁﺩﻡ ﻫـــﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾـــــــﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳــــــــﻢ

ﮐﻪ ﺗــــﻤﺎﻡ ﺩﻟﯿﻠﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗــﻨﻬﺎﯾـــــﯽ

ﺗـــــــــــﺮﺱ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺗــــــــــــﺮ ﺷـــــــــﺪﻥ ﺍﺳﺖ ...

ﻫَــﺮﮐﻪ ﻣــﯽ ﺧــﻮﺍﻫـﯽ ﺑـــﺎﺵ

ﺍﯾـﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻣُـــﺸﺘَــﺮﮎ ﺍﻧﺴـﺎﻧﻬــﺎﺳــﺖ

ﺗـــﻮ ﻧﯿــﺰ ، ﺭﻭﺯﯼ , ﺳــﺎﻋـﺘﯽ , ﻟـَﺤﻈــﻪ ﺍﯼ

ﺍﺣــﺴﺎﺱ ﺧـﻮﺍﻫـﯽ ﮐـﺮﺩ ﮐـــﻪ . . .

ﻫﯿــﭽﮑـَـﺲ ﺩﻭﺳـﺘﺖ ﻧَــﺪﺍﺭﺩ !...

ﺁﺩﻡ ﻫـــﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾـــــــﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳــــــــﻢ

ﮐﻪ ﺗــــﻤﺎﻡ ﺩﻟﯿﻠﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗــﻨﻬﺎﯾـــــﯽ

ﺗـــــــــــﺮﺱ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺗــــــــــــﺮ ﺷـــــــــﺪﻥ ﺍﺳﺖ ...

ﻫَــﺮﮐﻪ ﻣــﯽ ﺧــﻮﺍﻫـﯽ ﺑـــﺎﺵ

ﺍﯾـﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻣُـــﺸﺘَــﺮﮎ ﺍﻧﺴـﺎﻧﻬــﺎﺳــﺖ

ﺗـــﻮ ﻧﯿــﺰ ، ﺭﻭﺯﯼ , ﺳــﺎﻋـﺘﯽ , ﻟـَﺤﻈــﻪ ﺍﯼ

ﺍﺣــﺴﺎﺱ ﺧـﻮﺍﻫـﯽ ﮐـﺮﺩ ﮐـــﻪ . . .

ﻫﯿــﭽﮑـَـﺲ ﺩﻭﺳـﺘﺖ ﻧَــﺪﺍﺭﺩ !...