میدونی درد من از فــــــــــراق تــــو چگونه بود
دل آشفتــه ی  من ز داغ تــــــو دیــــــوونه بود
میدونی چرا چنین شکستـــــــــه و نزار شدم
آخه عکست توی قاب رو میز من تـو خونه بود

تشـــــبیه دهـانت نتـوان کرد به غنچه                                                        
 هرگز نبود غنچه بدیــن تنگ دهانی
صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام                                                        
 چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی                                                  
(حافظ)

اندوه که از حد بگذرد
جایش را می‌دهد به یک بی‌‌اعتنایی مـزمـن !
دیـــگـر مـهـم نـیـســت :
بــــــــــودن یا نـبـــــــــودن ؛
دوست داشـتــن یا نـداشـتـــن ...
آنـچه اهـمـیـت دارد
کــــشــــداری رخـوتـنـاک حسی است
که دیگر تـو را به واکـنـش نمی‌کـشانــــد !
در آن لحظه فـقـط در سکوت غـرق می شـوی
و نـگـاه می‌کـنی و نـگــــــــــاه ..

کـجــــای ایـن شب غـریـبـــم ؟

کـجـــای ایـن کـرانه ی کـبــود ؟

کجــای ایــن شبی که از غــزل

چـراغ مـاه قـسـمــتـش نـبـــود

کـجــای ایـن همـیشه ابریـــم ؟

کـه آسمان نشــان نمی دهــد

به گـریه میرسـم ولی سـکتوت

به گـریه هـــم امان نمـی دهـد

کجای این شبم که مـی کشـد

هوای گــریـه ام بـه نــا کـجــــا

از ایــن خـرابـیــم کـــه می برد

به خانه ای که نـیست ای خدا

کـسـی نـمـانـده پا به پای مـن

اگر غمی که خانه زاد تـوســت

اگـر صـدای سـرمـه ریــز مــــن

که شعر سر به مهر یاد توست...........................

▒▓دُنیــا تمــ ــام شُد

همــ ــآن لحظـــ ـہ

همــ ــآن جــــ ــا ڪــہ

دَستمــــ رـا گِرفتـــ ﮯ

و خُطـوط پیشــ♥ ـانـ ﮯ اَت دَر هَـمـــ گِـره خــ ـورد

وَ بـــ ـہ مـَـن گفتــ ﮯ

چــ ــہ دستــآنِ زُمُـختـــ ﮯ ..!!!

نَشــد ڪــہ بگـویـَـمـت

دَستــ ــآنَـــمــ هَــر روز

ڪـاڪـ ـتـوس هآیِ اِهـدایــ ـﮯ تـُــ♥ــو رـآ

دَر آغــ ـ♥ــوش مــ ـﮯ گیــ ـرنـد....

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

كـه به پیمـانـه كشـی شهــــره شدم روز الست

مـن همـان دم كه وضو ساختم از چشمـه عشق

چـار تـكـبـیـر زدم یكسـره بـر هر چه كـه هسـت

مـی بـده تـا دهـمـت آگـهـی از ســـر قـضــــــا

كـه بـروی كه شدم عاشق و از بوی كـه مست

كـمـــر كــوه كـم اسـت از كـمــــر مـــور ایـنـجـا

نـا امــیــد از در رحـمـت مشـو ای بـده پرست

بـجـز آن نـرگـس مـسـتـانـه كه چـشـمـش مرســاد

زیــر این طـارم فیـروزه كسـی خوش نـنـشـست

جـــــان فـدای دهـنـش بـاد كـه در بـاغ نـظـــــر

چمـن آرای جـهـان خـوشـتـر از این غنچه نبست

حـافــظ از دولـت عشـق تـو سـلـیـمـانــی شـــد

یعـنـی از وصل تو اش نیست بـجـز باد بدست