خدایا... بابت هر شبی که بی شکر سر بر بالین گذاشتم/ بابت هر صبحی که بی سلام به تو آغاز کردم/ بابت لحظات شادی که به یادت نبودم/ بابت هر گره که به دست تو باز شد و من به شانس نسبتش دادم/ بابت هر گره که به دستم کور شد و مقصر را تو دانستم/ مرا ببخش.....
زن آرام و صبور مهربان و همدم وفا دار و همراه کوچک و ظریف و... و.. و ضعیف است.. اصلا تو بگو همان ضعیفه.. تو مردی و بزرگ... حال که این ضعیفه به قدرتت ایمان دارد به رخ کشیدنش لازم است؟!
آرامش ظاهرم گمراهت نکند؛ آشفته تر از این حرف ها هستم! عاشقی می کنم! لج می کنم! بد اخلاق می شوم! دست خودم نیست... ساعت و زمان هم ندارد! تو که نباشی... زندگی باید به کام من تلخ شود!!!
