میدانید...
هر کسی در زندگی رسالتی دارد
و من حس می کنم
رسالتم هرگز نوشتن نبوده است!
در این روز ها که واژگانم را دزدیده اند و دهانم را بسته اند
قلم بر دست میگیرم
کاغذ هایم را می چینم رو به رویم
ساعت ها به انها خیره میشوم
بی انکه حتی واژه ای به ذهنم بیاید
کاغذ هایم را مچاله می کنم
و توی سطل زباله می اندازم !
کاغذ هایم من سپیدند !
)
و که می دانستی با چه اشتیاقی.....خودم را قسمت می کنم.......
پس چرا زودتر از تکه تکه شدنم......جوابم نکردی؟؟؟
برای خداحافظی خیلی دیر بود ......خیلی......
خداحافظ تو ای همپای شب های غزل خوانی
خداحافظ به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ بدون تو گمان کردی که می مانم؟
خداحافظ بدون من یقین دارم که می مانی.....
