تو کجایی سهراب ، آب را گل کردند
چشم ها بستند و چه با دل کردند
وای سهراب کجایی آخر ؟ زخم ها بر دل کردند
خون به چشمان شقایق کردند
تو کجایی سهراب که همین نزدیکی عشق را دار زدند …

حكـــم اعـــدام بود...

اعــــدامی لــحظـه ای مـــكـث كرد و بـــوسـه ای بر طـنـــاب دار زد

دادســـتان گفت:
صــبــر كنید، آقــای زنـــدانـــی این چـــــه كـــاریـست ...؟!؟!؟؟

زنـــدانـی خـــنده ای كــرد و گفت:
طــنـاب نــمیـزاره زمــیـن بـیفتـم ،
ولی آدم ها بدجوری زمینم زدن

وقتی شیری طعمه اش را با آمدن لاشخورها رها میکند، نشان ترس نیست...
بلکه باورش این است که طعمه اش دیگر ارزش خوردن ندارد..

الزاماً هر کی دوربین میخره عکاس نیست
الزاماً هر کی خوشگله مدل نیست
الزاماً هر کی خوش زبان چاپلوس نیست
الزاماً هر کی میخنده بی غم نیست
الزاماً هر کی با حجاب با حیا نیست
الزاماً هر کی آرایش میکنه فاحشه نیست
الزاماً هر کی زیاد کار میکنه حمال نیست
الزاماً هر کی هم صحبته دوست نیست
الزاماً هر کی باکره است هرزه نیست
الزاماً هر کی بچه بدنیا می اورد مادر نیست
الزاماً هر کی مینویسه نویسنده نیست
الزاماً هر کی نامرد مرد نیست
الزاماً هر کی زن نامرد نیست
الزاماً هر کی بوم نقاشی داره نقاش نیست

سخـت ترین کار دنیـا .....

سخـت ترین کار دنیـا


بی محلــی کردن


به کسیـه که


با تـمـام وجــود

دوسـتش داری.....

درد دل یک معلم:
دوستم ترک تحصیل کرد من معلم شدم حال
او پورشه دارد ، من پوشه
او اوراق مشارکت دارد ، من اوراق امتحانی،
او عینک آفتابی دارد ، من عینک ته استکانی ،
او بیمه زندگانی دارد ، من بیمه خدمات درمانی،
او سکه و ارز دارد ، من سکته و قرض ......
.

به راستی چقدرسخت است خندان نگه داشتن لب ها در زمان گریستن قلب ها و تظاهر بهخوشحالی در اوج غمگینی و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهایی تنهایی و بی یاوری
درحالی كه تظاهر می كنی هیچ چیز برایت اهمیت ندارد
اما چه شیرین است درخاموشیو تنهایی به حال خود گریستن و باز هم نفرین به تو ای سرنوشت....