اگه مردونگي مرده، اگه رفاقت­ها رنگ باخته، اگهعشق ديگه معنا نداره، اگه دنيا پر از نامرديه، اگه آرامش نيست، خوب به تو چه، توآف‌لاينت رو بخون!

شبی از سوز دل گفتم قلم را ،
بیا بنویس غمهای دل را ،
قلم گفتا برو بیمار عاشق ،
ندارم طاقت این بار غم را

صبح یک روز سرد پائیزی روزی از روز های اول سالبچه ها در کلاس جنگل سبز جمع بودند
دور هم خوشحالبچه ها غرق گفتگو بودند بازهم در کلاس غوغا بودهریکی برگ کوچکی در دست!
باز انگار زنگ انشاءبودتا معلم ز گرد راه رسید گفت با چهره ای پر از خندهباز موضوع تازه ای داریم
آرزوی شما در آیندهشبنم از رو برگ گل برخواست گفت میخواهم آفتاب شومذره ذره به آسمان بروم ابر باشم دوباره آب شوم

خرسها با يک ظرف عسل خر مي­شن. اسب با چند حبه قند. طوطي با تخمه. سگ بااستخوان. راستي تو هنوز موز دوست داري؟

حيف که فقط تو يکي رو دارم ... اگه از تو يه عالمه داشتم ... تا حالا يهگاوداري زده بودم...

در آن شهري  كه مردانش عصا از كور ميدزدند

همان شهري كه اشك از چشم ٫ كفن از گور ميدزدند

در آن شهري كه خنجر دسته ي خود نيز ميبرد

همان جايي كه پشت از دشنه ي خون ريز ميدزدند

در آن شهري كه مردانش همه لال و زنانش كورند

همان شهري كه از بلبل ٫ دم آواز مي دزدند

در آن شهري كه نفرت را به جاي عشق مي خواهند

همان جايي كه نور از چشم و عقل از مغز مي دزدند

در آن شهري كه پروانه به جاي شمع ميسوزد

همان شهري كه آتش را ز اشك شمع  ميدزدند

در آن شهري كه زنده مرده و مرده بود زنده

همان جايي كه روح از تن و تن از روح ميدزدند

در آن شهري كه كافر مومن و مومن شود كافر  

                                                                           همان جايي كه مهر از جانماز باز ميدزدند

در آن شهري كه سگ ها معرفت از گربه آموزند

همان شهري كه سگ ها بره را از گرگ ميدزدند

در آن شهري كه چشم خفته ٫ از بيدار بينا تر

همان جايي كه غم از سينه غم ساز ميدزدند

من از خوش باوري آنجا محبت جستجو كردم

در آن شهري كه فرياد از دهان باز ميدزدند