فقط تو ایرانه که وقتی میخوائیم به یه مهمان تعارف بکنیم که تو خونمون راحت باشه
میگیم پا شو شلوارتو در بیار…

خسته ام ....
خسته تر از تمام خستگی هایم ...
بسان بیابان خشکی که خو گرفته باشد به خشکسالی
و در خواب هم ندیده باشد خنکای آب را
بسان خاری بی تصور باران .
... خسته ام ....
مرا با من رها کنید اگر باران نیستید

امشب به رسم معرفت یادی ز یاران میکنم . در غربت تاریک و سرد از غم حکایت میکنم. امشب وجودم خسته است از سردی دلهای سرد. ایا تو هم در یاد من هستی در این شبهای سرد

حسِ خوبی نیست

در رویایِ کسی‌ گم بشی‌ که

فکر تو حتی در

در خوابش نمی‌‌گنجد

هوای ترست به رنگ هوای چشمانت

دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا

قبول کن که بریزم به پای چشمانت

بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی برد

اگرچه خوانده ام از جای جای چشمانت

دلم مسافر تنهای شهر شب بوهاست

که مانده در عطش کوچه های چشمانت

تمام آینه ها نذر یاس لبخندت

جنون آبی دریا فدای چشمانت

چه می شود تو صدایم کنی به لهجه ی موج

به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

تو هیچ وقت پس از صبر من نمی آیی

در انتظار چه خالیست جای چشمانت

به انتهای جنونم رسیده ام کنون

به انتهای خود و ابتدای چشمانت

من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز

تو و نیامدن و عشوه های چشمانت

خدا کند که بدانی چقدر محتاج است

نگاه خسته من به دعای چشمانت

ترا از دور می بوسم به چشمی تر خداحافظ
مرا باور نکردی می روم دیگر خداحافظ
مرا لایق ندیدی تا بپرسی حال و روزم را
برو با دیگران ای بی وفا دلبر خداحافظ
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ایامتان به کام
تا اطلاع ثانوی خدانگهدار

دیل لسیدن بهتل از هلگز نلسیدن است!
.
.
.
.
.
.
( علی دایی فردا در مصاحبه با مطبوعات)

حالم گرفته از این شهر که آدم هایش همچون هوایش ناپایدارند
گاه آنقدر پاک که باورت نمی شود ، گاه آن چنان آلوده که نفست می گیرد ...

از تصادف جان سالم بدر برده بود

و می گفت زندگی خود را مدیون ماشین مدل بالایش است

و خدا همچنان لبخند می زد . . .

آمـــــــــدهــــ بوديمـــــ دنيـــــا،
زندگــــــــــــي كنيم،
گــــــرفتنمـــــانـــ....
عـــــــــــــاشقمانــــ كردنــــــد....
رهــــــــايمانـــــ كردنــــــد....
بعد هم بي بهانه مــــــرديم،
در يـــــــاد تمـــــامــــ كسانـــــــي كهــــ
عـــــــاشقشـــــان بوديمــــــ!!!