فــریـدون مــشیـری ::روزهایـی کـه بـی تـو می گـذرد , گـرچه بـا یـاد تـوست ثـانـیه هـاش , آرزو بـاز می کـشد فـریـاد: در کـنار تـو می گـذشت٬ ای کـاش!

نقــــــش یـــک درخــتـــــــ خــشــکــــــــ را در زنــــدگـــی بـــــازی میـــکـنمـــــــ نمـــیـدانـــــم کـه بایـــد چشـــــم انتـــظار بهــار باشـــــم یــا هـــــیـــزم شـــکنــــــ پـیــــــــــر...!

.::دیدگاه رو بخونید::.

چه بسیار انسان ها دیدم تنشان لباس نبود و چه بسیار لباس ها دیدم که انسانی درونش نبود...گل گفتمــــــــا

حرکت عقربه های ساعت را احساس نمی کردم.. از وقتی تو رفتی .. صدای تیک تیک ساعت را.. در خواب نیز می شنوم..

بیشــمــارند آنهـــایی که نامـــشان آدم اســت ٬ ادعــایشــان آدمیـت ٬کلامــشان انسانیــت ٬رفتــارشان صــمیمیـت .. حــال، مــن دنـــبال یکــی میگـــردم که نــه آدم باشــد نـه انــسان. نــه دوســـــــت و رفـــــیـــــــق صمـــیــمــــــی.. تنــها صــــــاف باشــد و صــــــادق. پشــت سایـــه اش خنجـــری نبـــاشــد برای دریـــدن . هیـــچ نگــوید..فقــط هــمان باشــد کــــه ســــایـــــه اش میـــگویـــــد. صــــــــاف و یـکــــــرنـــــــگ .

به سلامتی اونایی که توو اوج سختی ها و مشکلات به جای اینکه ترکمون کنند درکمون می کنند

ما خوب یاد گرفتیم: در آسمان مثل پرندگان باشیم و در آب مثل ماهیها ، اما هنوز یاد نگرفته ایم روی زمین چگونه زندگی کنیم .

همیشه در زندگیت جوری زندگی کن که ” ای کاش” تکیه کلام پیریت نشود ..

آخر قصه را بردار و با خودت ببر... همان یکی بود یکی نبود... همان گنبد کبود را برای من بگذار... در فکر شروعی دوباره ام..