مـטּ چیز زیآدی از دست ندآدم بآ رفتنت...!

ڪمے ^دلم شڪست...شب ها ^گریـﮧ کردم...یآدگارش سردردِ هر^شبم شد...

یڪم از آرام زندگے ڪردن فآصلـﮧ گرفتم...

چیز زیادے نشد...

بآور ڪـטּ...!

تو بیشتر از مـטּ ^بآختے...

تو عآشق ترین قلب دنیآ رآ بآختے...

تو مقصری اگر من دیگر ” من سابق ” نیستم !

من را به من نبودن محکوم نکن !

من همانم که درگیر عشقش بودی !

یادت نمی آید ؟!

من همانم !

حتی اگر این روز ها هر دویمان بوی بی تفاوتی بدهیم !

گاهی وقت ها...

فقط گاهی وقت ها ...

دوست دارم کسی دستانم را در دستش بگیرد...

زل بزند به چشمانم و بگوید :" حق با توست !"