بعضی وقتا شیشه عرقت جلوته...
یه قلیون دو سیب هم کنارته.......
ولی بازم احساس میکنی یه چیزی کمه
اونجاس که میفهمی دلت
واسه یه نفر یه دنیا تنگ شده.
تلخی عرق و سنگینی دو سیب هم
نمیتونه جای رفیقتو پر کنه...!
به سلامتـــــــــی رفیق

اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازی
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته
.
.
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند
... ...وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد
وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش
.
.
نگرانش میشوم
دلتنگش میشوم
.
.
وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود
مطمئن میشوم که حقیقی ست
.
.
هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزودارم
هرکجا که باشد

پس دوست من در دنیای مجازی دوستت دارم ..

حوصله ام برفی ست!
با یک عالمه قندیل دلتنگی,
از گوشه های دلم آویزان!
آهای!
کافی ست ” کمی “ها کنی که ” آب”شوم!….

گاهی کسی می شود تکیه گاه دلت...

همین که نباشد…

همین که با محبت نگاهت نکند...

همین که با سخنانش آزارت دهد...

دنیا انگار برعلیه توست...

دنیا انگار دیگر دنیا نیست...

… تنهاترین می شوی...

گاهی شعر سراغم را میگیرد ؛
گاهـــــی ...
هوای تو !
فرقی نمیکند . . . .
هر دو
ختم میشوند به
دلتنگی من !!!

همه ساعت ها را عقب بکش ...
جز ساعت دلت را !
می خواهم هر روز یک ساعت
بیشتر مرا دوست بدارد !