آدم هایی هستند که بودنشون حتی مجازی
به آدم آرامش می ده!!
دوستی شون برات حقیقی می شه
و یهو میشن یه قسمتی از زندگیت!
اسمش را میگذاریم،دوست مجازی...
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته...
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند...
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد...
وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش...
نگرانش میشوم دلتنگش میشوم...
وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود
مطمئن میشوم که حقیقی ست هرچند کنار هم نباشیم
هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد ...

تنگــــــــــ هر غروبــــــــــ بارانـــــی

دل مــــن

خســــــــته از کوچه های دلتنگــــــــــی

خیس ِ یاد تــــــــــو

به خانــــــــه بر می گردد

به خانــــــــه

پیش عطر تــــــــــــو

و انتظـــــــــــــار من . . . !

تو مرا می فهمی
من تو را می خواهم
و همین ساده ترین قصه یک انسان است ،
تو مرا می خوانی
من تورا ناب ترین شعر زمان می دانم
و تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی.

همیشه توان این را داشته باش تا از کسی یا چیزی که ازارت می دهد به راحتی دل بکنی.

ﺍﯾﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﻬﻮﯾﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺖ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺸﻦ...
ﯾﻬﻮﯾﯽﺩﯾﮕﻪ ﺩﻟﺸﻮﻥ ﻭﺍﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﻧﻤﯿﺸﻪ... ﯾﻬﻮﯾﯽ ﺣﺮﻑ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﯿﺰﻥ ﺍﯾﻨﺎ...
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﻧﯿﺴﺖ
 ﯾﻬﻮﯾﯽ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﯿﺸﻮﻥ... ﯾﻬﻮﯾﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﺷﺪﻥ

بـیــا
ایـن هــوا، هـوای خوبـی اسـت
بـرای دلــتـنـگ بـودن ...
مـن بـغـض هایـم را
بـا روح زخمـیـم می آورم ،
تـو آغـوشـت را، بـا بـوسـه هایـت ...
بـگـذار دسـت کشیـدن از تــو
هـمچنـان غیـر مـمکـن بـاشـد!
بـیــــــــا ...