تنهایی ما غمگین است
درد دوری به دلم سنگین است
یاد ایام گذشته به دلم
زنده بادا که چقدر رنگین است

من چه تنها و غریبم که حتی دل خوشیم مرگه
من که حتی ریشه هامم به کم طاقتی برگه

هی لعنتی
صدایت را از گوش من پس بگیر ...
من به گریه هایم نان قرض میدهم که التماس تو را نکنند ....
تا تو از پیش آبرویم نروی ........
این روز ها که میخواهی بی اجازه از چشمان من بیفتی ....
به تمام آنها که در بیرون ِ من در رفت و آمدند بگو :
حقیقت و حقارت از یک حرف مشترک شروع میشوند
اما من با کسی جز بی کسی هایم حرف مشترک ندارم .......
من دسته گلی هستم که خدا به آب داده (نه پدر)
تا تعادل این کره خاکی
زیر پای دلقکی هایش بر هم نخورد ..............
بگذار همان کودکی هایم را قرقره کنم ....
و دست دست کنم .... تنها پاستیل به جا مانده از کودکی هایم را
که تا دهان میبرمش..... گریه ام میگیرد
مبادا آخرین خاطره ی دختر ِ کودکیهایم را خورده باشم.........................
.
.
.
خطاب به تمام آنها که در بیرون ِ من در رفت و آمدند :
لطفا مرا هر کجا که دیدید آدم حساب نکنید ....
اما بگذارید
بی کسی ام دوباره مرا به نام کوچکم صدا بزند ....

بیشتر دلم یه لبخند میخواد
یه لبخند صاف و ساده
یه لبخندی که کلی حرف پشتش نباشه
یه لبخند که اگه هست
بیشتر از یکی نباشه...
یعنی کی می تونه چنین قولی
به کسی بده، که توی زندگیش
فقط همین یه لبخند باشه ...

تو نیستی ...
و من ماندم و خواب هايي معطل
دلي دست دوم....
غمي دست اول...

من به یاد دل و دل یاد تو را می گیرد، دل اگر یاد عزیزیش نکند می میرد . . .

زندگی در گذر حادثه هاست ، گاه تلخ است و گهی شیرین است
دل ما در پس این تلخی و شیرینی هاست ، صاف و صادق بماند زیباست

گاهـــــــي دلم از راهزناني كه ناغافل دلم را ميشكنند میگیرد....

گاهــــــــي آرزو ميكنم اي كاش...

دلــــــي نبود تا تنگ شود...

تا خسته شود... تا بشكند................؟!

برای دوست داشتنت
از من دلیل می خواهند ، … !
چشمانت را قرض می دهی !؟

در فلسفه وفا چنين آمده است : دل وقف شكستن است بيهوده مرنج....