قصۀ شیرین
مهرورزان ز زمان های کهن
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که تویی
برنیاید دگر آواز زِ من!
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میلِ دلِ دوست،
بپذیریم به جان؛
هر چه جز میلِ دلِ او،
بسپاریم به باد!
آه!، باز این دل سرگشتۀ من
یاد آن قصه شیرین افتاد:
بیستون بود و تمنای دو دوست.
آزمون بود و تماشای دو عشق.
در زمانی که چو کبک،
خنده می زد شیرین،
تیشه می زد فرهاد!
نه توان گفت به جانبازیِ فرهاد: افسوس،
نه توان کرد ز بیدردیِ شیرین فریاد.
کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است!
عشق در جان کسی ریختن است!
کار فرهاد، برآوردن میلِ دلِ دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است.
رمز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین، بی نهایت زیباست
آن که آموخت به ما درس محبت می خواست:
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی،
تبو تابی بُودَت هر نفسی.
به وصالی برسی یا نرسی!
سینه بی عشق مباد

(فریدون [!])

هر که با ما نیست ...
گفته می شد: "هر که با ما نیست با ما دشمن است!"
گفتم: آری، این سخن فرمودۀ اهریمن است!
اهل معنا، اهل دل، با دشمنان هم دوستند،
ای شما، با خلق دشمن، قلبتان از آهن است؟

(فریدون [!])

بعضی وقتا یکی دیگه حرف دل تورو زده!
خیلی با این جمله حال کردم!

آشفتگی من از این نیست که تو به من دروغ
گفته ای، از این آشفته ام که دیگر نمیتوانم تو را باور کنم.

یکی هست/تو قلبم
که هرشب باسه اون مینویسم اون خوابه
نمی خوام بدونه /واسه اونه که قلب من این همه بی تابه
یک کاغذ یک خودکار/دوباره شده همدم دل دیونه
یک نامه که خیسه/پر از اشک و کسی اون نمی خونه

دلم دگر دل نیست
خنجرها زدند بر دلم
نمیدانم با این همه زخم و جای خجر کنم
دگر خنجر نزن دلم جایی برای خنجر خوردن ندارد

salaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam
mibinam k hame khaaaaaaaaaaaaaaaaban.............
peeeeeeeeeeeeeeeeeekh
pashiiiiiiiiiiiiin dgeeeeeeeeeeeeee..........
man omadam uni............classam tashkil nashoooooooooooode
tanhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam

بی هیچ دلیلی “بیادت هستم” تا نقض کنم قانونی را که علت می طلبد...

اسمش را میگذاریم دوست مجازی..اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته..خصوصیاتش را که نمی تواندمخفی کند وقتی دلتنگی هایش را مینویسد...وقت میگذارد برایم وقت میگذارم برایش..نگران میشوم..دلتنگش میشوم..وقتی در صحبتهایم ب عنوان دوست یاد میشود مطمئن میشوم حقیقیست هر چند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را نشنویم من برایش سلامتی و شادی را آرزومندم هر کجا که باشد

حالا ديگر نه از حادثه خبريست نه از اعجاز آن چشم هاي آشنا از دل تنگي كه بگذريم تنهايي تنها اتفاق اين روز هاي من است!

این بار دلم
نه براے آدمے ...
نه براے ملکے ...
نه براے عشقے ...
نه براے چیزے ...

که دلم براے خودم تنگ شده است