روزي در تقويم خواهند نوشت: تعطيل..."روز فرج مهدي فاطمه(ع)"
در مدينه كنار ساختمان نيمه كاره اي تابلوي زير را مي بينيم: پروژه حرم مطهر بي بي دو عالم حضرت فاطمه زهرا (س)
كار فرما: قائم آل محمد (ص)
پيمانكار: ياران حضرت
مساحت: وسعت دل تمام شيعيان
((فرج مهدي فاطمه سه صلوات))

کاش همانطور که از شکستن تکه ای شیشه

بر میگردی و نگاهش میکنی

وقتی دل مرا شکستی ،

یکبار بر میگشتی فقط نیم نگاهی میکردی . . ..

خدایا کسی راکه قسمت کس دیگریست

سر راهمان قرارنده...


تاروزهای دلتنگی اش برای ماباشد

وخوشی شبهایش برای دیگری... ..

.به گوشت میرسه روزی ، که بعد از تو چی شد حالم

چه جوری گریه میکردم ، که از تو دست بردارم

نشد گریه کنم پیشت ، نخواستم بچه رفتارم

نخواستم بفهمی تو ، که من طاقت نمیارم

دلم واسه خودم می سوخت ، برای قلب درگیرم

یه روز تو خنده هات گفتی ، تو میمونی و من میرم

سرم رو گرم میکردم ، که از یادم بره این غم

ولی بازم شبا تا صبح ، تو رو تو خواب میدیدم...........

می بخشم کسانی را که هر چه خواستند

با من ، با دلم ، با احساسم کردند

و مرا در دور دست خودم تنها گذاردند

و من امروز به پایان خودم نزدیکم ،

پروردگارا. به من بیاموز در این فرصت حیاتم

آهی نکشم برای کسانی که دلم را شکستند

......

مـــــــــــــرد است دیگر...

گاهی تند میشود

و گاهی عاشقانه میگوید..

مـــــــــــــرد است دیگر..

غرورش آسمان

و دلش دریاست...

تو چه میدانی ازبغض گلو گیر کرده یک مـــــــــــــرد...؟

تو چه میدانی که چشمانت دنیای او شده...؟

تو چه میدانی از هق هق شبانه او که فقط خودش خبر دارد و بالشش...؟

مـــــــــــــرد را فقط مـــــــــــــرد میفهمد و مـــــــــــــرد.....

افلاطون می گه: " اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که دیدنه، اما اگه یه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه...

تا تواني دلي به دست آور
...
.
.
.
.
... .
.
.
خشت و پيک و گيشنيزش دست منه !!

تقدیم به ...
شادم كه در شرار تو مي سوزم
شادم كه در خيال تو مي گريم
شادم كه بعد وصل تو باز اينسان در عشق بي زوال تو مي گريم
پنداشتي كه چون ز تو بگسستم ديگر مرا خيال تو در سر نيست
اما چه گويمت كه جز اين آتش بر جان من شراره ديگر نيست
شب ها چو در كناره نخلستان كارون ز رنج خود به خروش آيد
فريادهاي حسرت من گوئي از موج هاي خسته به گوش آيد
شب لحظه اي بساحل او بنشين تا رنج آشكار مرا بيني
شب لحظه اي به سايه خود بنگر تا روح بي قرار مرا بيني
من با لبان سرد نسيم صبح سر مي كنم ترانه براي تو
من آن ستاره ام كه درخشانم هر شب در آسمان سراي تو
غم نيست گر كشيده حصاري سخت بين من و تو پيكر صحراها
من آن كبوترم كه به تنهائي پر مي كشم به پهنه درياها
شادم كه همچو شاخه خشكي باز در شعله هاي قهر تو مي سوزم
گوئي هنوز آن تن تبدارم كز آفتاب شهر تو مي سوزم
در دل چگونه ياد تو مي ميرد ياد تو ياد عشق نخستين است
ياد تو آن خزان دل انگيزيست كاو را هزار جلوه رنگين است
بگذار زاهدان سيه دامن رسوا ز كوي و انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بيالايند اينان كه آفريده شيطانند...

اگه می بینی دلم میخواد فدات بشم

اگه می بینی که تو رو با دنیا عوض نمیکنم

مال اینکه که اکس خوردی و تو توهمی!