شماره عوضی نبود

صدا اشتباه نبود

صدا همان صدا بود

چیزی دیگر انگار عوض شده بود

چیزی شبیه دل ...

تمام غصه هایی را که برایت خوردم

بالا اوردم!

طعـم بـیهودگی میداد...!

دلم را بالا می اورم

با این انـتخابش ...!

با حسرتي كه از دل و جانم نمي رود

مهتاب را به كاسه چشمم نشانده ام

گه ناله مي كنم و گاه در سكوت

بذري ز خاطرات تو بر دل فشانده ام

دلم گرفته،،هواي ترانه ام ابريست..
قسم به آه كه آيينه ي خانه ام ابريست.
به بيكرانه ي حجم آسمان شده ام!!
ولي دريغ.....!!!!
كران تا كرانه ام ابريست.....

در زمستانی سرد با دلی رفته زدست
کاش میشد به تو گفت که
تو تنها سخن شعرمنی تو نرو از برمن
تو بمان تا که نمیرد دله من.....

گر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

من آن زلال پرستم٬ درآب گند زمان
که فکر صافی آبی چنین لجن بودم

غریب بودم و گشتم غریب تر٬ اما:
دلم خوش است که در غربت وطن بودم

کسی در باد می خواند
تو را تا اوج می خواهم
برای ناز چشمانت
چه بی صبرانه میمانم
دلم تنگ است وبی یادت
در این غربت نمی مانم
تو هستی در وجود من
تو را هر گز نمیرانم

در دلی هر چند دوری از نظر

خوش تر آن روزی که باز آیی ز در

با تو ما را خوش ترین دیدار باد

هر کجا هستی ، خدایت یار باد

تو دست در دست دیگری ...

من در حال نوازش دلی که سخت گرفته است از تو ...

مدام بر او تکرار می کنم که نترس عزیز دل

ان دستها به هیچ کس وفا ندارند ...

شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ...!؟