گاهی زمانه فرصت یاد کردن دوستان را از ما میگیرد
ولی "مهرشان" را هرگز...

پرسیدند : دوستش داری ؟
گفتم : دنیای من است
گفتند : دوستت دارد ؟

گفتــــم : تنـهـــا ســـوال مـــن اســت . . .

گفتم: خدایا سوالی دارم! چرا وقتی شادم همه با من میخندند.
ولی، وقتی ناراحتم کسی با من نمیگرید؟!

جواب داد: شادی را برای جمع کردن دوست، آفریده ام
ولی، غم را برای انتخاب بهترین دوست.

اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازی
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته
.
.
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند
... ...وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد
وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش
.
.
نگرانش میشوم
دلتنگش میشوم
.
.
وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود
مطمئن میشوم که حقیقی ست
.
.
هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزودارم
هرکجا که باشد

پس دوست من در دنیای مجازی دوستت دارم ..

نمی دانم چرا هر چه عاشق و عاشق تر می شوم...



ترسوتر و ترسوتر هم می شوم...



شاید دلیلش ترس از روزیست که تو را از دست بدهم...



ترس از زمانیست که برایت بهترین نباشم...



ترس از لحظه ایست که دیگر دوستم نداشته باشی

کلمات گـــــــــــاهی بار معنایی خود را از دست می دهند

این روزها "دوستت دارم" ها

دیگر قلب کســــــــــی را به تپش وا نمیدارد
...
و گونه کسی را سرخ نمیکند

می گویـــــــــم :

مشکل از دوست داشتن نیست

مشکل از تکـــــــــرار است...

ﻏﻀﻨﻔﺮ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﻣﯿﺮﻥ ﻣﺸﻬﺪ ، ﻫﺘﻞ ﻣﯿﮕﯿﺮﻥ ...ﻣﯿﺮﻥ ﺯﯾﺎﺭﺕ اما ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺮﮔﺸﺖ راه ﺭﻭ ﮔﻢ ﻣﯿﮑﻨﻦ ...ﺩﻭﺳﺘﺶ ﻣﯿﮕﻪ: ﻭﺍﺍﺍﯼ حالا ﻭﺳﺎﯾﻼمون ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ ؟
ﻏﻀﻨﻔﺮ ﻣﯿﮕﻪ: ﻭﺳﺎﯾﻠﻤﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ... ﻫﺘﻞ ﻣﺮﺩﻣﻮ ﮔﻢﮐﺮﺩﯾﻢ!!!

همه ساعت ها را عقب بکش ...
جز ساعت دلت را !
می خواهم هر روز یک ساعت
بیشتر مرا دوست بدارد !