تنـهــایـی بـد اسـت

،

امــا بـد تــر از آن ایـنسـت

کــه بخــواهـی تنـهــایــیت را بـــا آدم هــای مـجــازی پــر کـنــی

آدم هــایــی کــه بـــود و نـبــودشـان

،

بــه روشــن یــا خـــامــوش بـــودن یـــک چـــراغ بـستــگی دارد …

از کوچ پرندگان آموختم







هوای رابطه که سرد شد







باید گذاشت و رفت

صدای باران می اید دلی جایی تنگ است
تو گریستی یا من

دلم تنگ شده...
برای كمی انسانیت! آدم ها چه بی رحم شده اند! چه بد دل می شكنند....!
نمك می خورند و نمكدان می شكنند...
آه ای انسانها انسانیت كیلویی چند؟؟؟



صحبت از پژمردن یک برگ نیست
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است

سلامتیه اونایی که این روزها نه برای کسی، نه برای عشقی، نه برای جایی، نه برای چیزی بلکه دلشون برای خودشون تنگ شده؛ خود خود خودشون !

کاش می شد که شعار
جای خود را به شعوری می داد
تا چراغی گردد دست اندیشه مان . . .

دلم ساز میخواهد ، از همان هایی که یکی بیاید برایم بنوازد بعد من مغرورانه برایش کف بزنم و خیره شوم در چشمان سیاهش و بگویم عزیزم عالی بود اجرایت دلم فرانسه میخواهد مثل همین موسیو که آمده شرکتمان ، یا حتی مثل سباستین که فرانسوی است دلم ... دلم خسته است از این همه بیـ... بی خیال ِ همه ی آن چیز هایی که خسته ام کرد، یکی بیاید بگوید با این بغض ِ کهنه چه کنم این روزها.