دکتر علی شریعتی: حسین بیشتر از آب، تشنه لبیک بود اما افسوس که به جای افکارش زخم‌های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی‌آبی معرفی کردند.

این قانون طبیــــــــــعت است زخم که میخوری اعتمادت به آدم ها سست میشود و باوَرت رنگِ شک می گیرد ! آن وقت تنها تر از همیشه می نشینی کنجِ زنـــــــدگی و می شماری درد هایت را ...

خدايا... هرگز نگويمت دستم را بگير،عمريست گرفته ای پس مبادا رهايم كنی

این دفعه اگه داشت بارون میومد از زیرش فرار نکن برو زیر بارون ببین چنتا از دونه های بارون رو


میتونی بگیری اندازه قطره های بارونی که تونستی بگیری دوستم داری اندازه قطراتی که نتونستی


بگیری


دوست دارم

گاهی گذشت میکنم ....



گاهی گذر....



و کاش بداند فرق این دو را ..

بابای دوستم عصر بهش گفت پدر سگه کره خر !
دچار بحران شخصیتی شده!!
آخه چطور همچین چیزی ممکنه؟
چه جوری جمعش کنیم حالا ؟؟

بچه که بودیم بستنیمان را گاز می زدند قیامت به پا می کردیم! چه بیهوده بزرگ شدیم… روحمان را گاز میزنند می خندیم

چقــــــــــــــدر

کم تــــــــوقع شده ام

نه آغوشت را ميـــــــــخواهم،

... نــــــــــه يک بوســــــــــــه !

نــــــــــه ديگر بودنت را !


همين که بيايی و از کنارم رد شوی کافيست...!


مــــــرا به آرامش ميرساند


حتی

اصطحکاک ســــــــــــايه هايمان...

آدمها ترک کردن را دوست دارند سرشان را افتخار بالا میگیرند و میگویند: ترک کردم(سیگار را ، نت را ، خانه را ، دوستانم را ، معشوقم را( اما هیچ کس ترک شدن را دوست ندارد..... و با همه ی غمِ وجودشان میگویند : ترکم کردن! میبینید؟ ما همان آدمهایی هستیم که ترک میکنیم اما وقتی کسی ترکمان میکند جوری که انگار دنیا به آخر رسیده باشد بغض گلویمان را خفه می کند!!!!

جانم به قربانت

نگران نباش

هر وقت آمدی

نميگويم ولی حالا چرا؟...