نيازم، نه ديگر آغوشت است، نه دستانت، نه لبانت، نه گيس سياه و نه چشم خمارت... با يك نخ سیگار تلخ، فرو مي برم حماقتم را كه دوستت داشت

طرح شاد سازی کارگران شهرداری

کودکی که لنگه کفشش را دریا از او گرفته بود ؛

روی ساحل نوشت :

دریا دزد کفشهای من...

مردی که از دریا ماهی گرفته بود ،

روی ماسه ها نوشت:

دریا سخاوتمندترین سفره هستی...

موج آمد و جملات را با خود شست...

تنها برای من این پیام را گذاشت که ؛

برداشتهای دیگران در مورد خودت را ، در وسعت

خویش حل کن تا دریا باشی...

جذابیت یک مرد اینه که...
بتونی توی بحرانی ترین شرایط زندگیت
همه جوره بهش اعتماد کنی.....

قصۀ شیرین
مهرورزان ز زمان های کهن
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که تویی
برنیاید دگر آواز زِ من!
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میلِ دلِ دوست،
بپذیریم به جان؛
هر چه جز میلِ دلِ او،
بسپاریم به باد!
آه!، باز این دل سرگشتۀ من
یاد آن قصه شیرین افتاد:
بیستون بود و تمنای دو دوست.
آزمون بود و تماشای دو عشق.
در زمانی که چو کبک،
خنده می زد شیرین،
تیشه می زد فرهاد!
نه توان گفت به جانبازیِ فرهاد: افسوس،
نه توان کرد ز بیدردیِ شیرین فریاد.
کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است!
عشق در جان کسی ریختن است!
کار فرهاد، برآوردن میلِ دلِ دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است.
رمز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین، بی نهایت زیباست
آن که آموخت به ما درس محبت می خواست:
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی،
تبو تابی بُودَت هر نفسی.
به وصالی برسی یا نرسی!
سینه بی عشق مباد

(فریدون [!])

می گــــویند قسمت نیست
حکـــــمت است...؟

خدایا من معنی قسمت و حکمت را نمی دانم
اما تو معنی طاقــــت را می دانی !!!
... مگـــــه نـــــــه؟؟

تنهايي را ترجيح ميدهم به تن هايي كه روحشان با ديگريست.............

ایران، این مرز پر گوهر
در تصاویر حکاکی شده بر سنگ های تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست، هیچکس سوار بر اسب نیست، هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید، هیچکس سرافکنده و شکست خورده نیست، هیچ قومی بر قوم دیگر برتر نیست و هیچ تصویر خشنی در آن وجود ندارد. از افتخارهای ما ایرانیان این است که هیچگاه برده داری در ایران مرسوم نبوده است. در بین صدها پیکره تراشیده شده بر سنگ های تخت جمشید حتی یک تصویر برهنه و عریان وجود ندارد.

بعضی وقتا یکی دیگه حرف دل تورو زده!
خیلی با این جمله حال کردم!

آشفتگی من از این نیست که تو به من دروغ
گفته ای، از این آشفته ام که دیگر نمیتوانم تو را باور کنم.

این هم یک عکس دیگه از بچگی خودم.راستی گفتم دوران کودکی یک چیز جالب بگم من انقدر شر بودم که سه بار من و از مهدکودک اخراج کردن یعنی سه بار مهدکودک عوض کردم.توی گروه اعترافات خاطرات کودکیمو براتون میگم ته خنده است.