من زخمهای بی نظیری به تن دارم

اما تو مهربان ترینشان بودی

عمیق ترینشان . عزیزترینشان!

بعد از تو ...

ادمها تنها خراشهای کوچی بودند بر پوستم

که هیچ کدامشان به پای تو نرسیدند !

میان ماندن و نماندن

فاصله تنها یك حرف ساده بود

از قول من

به باران بی امان بگو :

دل اگر دل باشد

آب از آسیاب علاقه اش نمی افتد

تمام غصه هایی را که برایت خوردم

بالا اوردم!

طعـم بـیهودگی میداد...!

دلم را بالا می اورم

با این انـتخابش ...!

دیروز خاطره ای بیش نیست و
فردا فقط یک رویاست
اما اگر امروز را خوب زندگی کنی
تمام دیروزهایت به خاطر خوش
وتمام فرداهایت
به
رویاهای امید تبدیل خواهد شد

بنابراین امروز را دریاب

امروز
آغاز طلوع است.

با حسرتي كه از دل و جانم نمي رود

مهتاب را به كاسه چشمم نشانده ام

گه ناله مي كنم و گاه در سكوت

بذري ز خاطرات تو بر دل فشانده ام

وقتی باخدا گل یاپوچ بازی میکنی نترس.خواهی برد.چراکه خدا هردو دستش پره...

دلم گرفته،،هواي ترانه ام ابريست..
قسم به آه كه آيينه ي خانه ام ابريست.
به بيكرانه ي حجم آسمان شده ام!!
ولي دريغ.....!!!!
كران تا كرانه ام ابريست.....

روزگار

نبودنت را برایم دیکته می کند

و نمره ی من باز می شود صفر

هنوز

نبودنت را یاد نگرفته ام ...

بگذار سرنوشت هر راهي ميخواهد برود،ما راهمان جداست...
اين ابرها تا ميتوانند ببارند... ما چترمان خداست!

گر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

من آن زلال پرستم٬ درآب گند زمان
که فکر صافی آبی چنین لجن بودم

غریب بودم و گشتم غریب تر٬ اما:
دلم خوش است که در غربت وطن بودم