ازين راهرو يك نفر رد شده كه عطرش همونه كه تو ميزني براي به زانو در آوردنم تو از مرگ حتي جلو ميزني ازين راهرو يك نفر رد شده مثه وقتايي كه تو ناراحتي نفس ميكشم با تمام وجود عجب عطر خوبي زده لـعنتي .. يجوري دلم تنگ ميشه برات محاله بتوني تصور كني گمونم نميتوني حتي خودت جاي خاليتُ تو دلم پُر كني صدات ميكنم تا همه بشنون جواب صدام غير پژواك نيست من اُنقدر شكسته م حس ميكنم كه هيچ ارتفاعي خطرناك نيست

پروردگارا : به بزرگی آنچه داده ای آگاهم کن تا کوچکی آنچه ندارم نا آرامم نکند

معلم براي سفيد بودن برگ نقاشي ام تنبيهم كرد و همه به من خنديدند... معلم خودش هم نفهميد من "خدايي" رو كشيده بودم كه خودش ميگفت: ديدني نيست

صدام كن اين َدم آخر آخه فردا ديگه ديره آخه فردا ديگه نيستم كسي جامو ...... خداحافظ كه دلگيرم سراغت رو نه نميگيرم ببين گفتم خداحافظ .. يه كاري كن دارم ميرم يه كاري كن بذار حتي بمونم تو بهم بَد كن پشيمون ميشم از رفتن بيا راه منو سد كن واسه رفتن بگو ديره بگو شب دست پا گيره دارم راهي ميشم جونم چرا گريه ت نميگيره چرا با چشماي گريون ميخواي باشم يه سرگردون پاشو اين لحظه حساس يه جوري منو برگردون .. برگردون .. برگردون بهم چيزي بگو حتي بگو َبد كردي بيرحمي يه كاري كن دارم ميرم چرا اينو نميفهمي نميفهمي چرا بي تو من از شب گريه ها خيسم اگه رفتم گناهش رو بايد پاي كي بنويسم

این عکس گویای 1000 ها کلمه است...چند لایک ....چند شعر برای این انسان....؟؟؟؟؟

بعضی آدم‌ها را خدا پرستو آفرید مهاجر ... ... از کویی به کویی از یک دل به دلی دیگر!!!

هميشه آرزوهايي كه داري يه جا ننويس،ميدوني چرا ؟چون خدا اونها رو يادش نميره،اين ماييم كه يادمون ميره، چيزهايي كه الان داريم،آرزوهاي ديروزمون بوده كه خدا بهمون داده

شعری برای باران سروده ام شعری برای دردهای بی کران قطره ها که در نی نی اشک چشمانم متولد میشوند و در راستای خطی ، آرام بر روی گونه هایم جاری می شوند ! باران را میبویم بویی نمیدهد ولی دستانش بسیار مهربانند زیرا مرا به یاد تو سوق میدهند میلی برای رسیدن به تو...

بابایی بخدا نیمی خواستم کفشاتو بپوشم شیطون گولم زد به جونه ثریا ( دختر همسایشون که خیلی دوسش داره) راست میگم

من شبيه باران نيستم كه گاهي مي آيد و گاهي نمي آيد،دوستي من شبيه هواست:ساكت ... اما هميشه در اطراف توست