بركرد...
يادت روجاكذاشتي
نميخوام عمري به اين اميدباشم كه براي بردش برمي كردي!

خدايا حكمت قدمهايي را كه برايم
بر ميداري آشكار كن‌‌ تا درهايي را
كه به سويم ميگشايي ندانسته
نبندم و درهاييكه به رويم ميبندي
به اصرار نگشايم...

آسمان فرصت پرواز بلندی است
قصٌه این است چه اندازه کبوتر باشی...

قسمتی از آلبوم من خود آن سیزده ام کاری از محسن چاوشی
من خودم سیزدهم یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
تو جگر گوشه هم از شیر ب[!]
و هنوزمن بیچاره همان عاشق خونین جگرم
خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم
منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم
پدرت ر خود تا به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم

دلت را جایی...حوالی خدا...چهار میخ کن که با رفتن این و آن نــــرود!!.

من وخدا هر روز صبح فراموش میکنیم
.
.
.
.
او خطای من و من لطف او را…

نمیدونم هر کی با ما رفیق میشه بلافاصله یا سیگاری میشه یا معتاد یاخود کشی میکنه یا تازه شکست عشقی میخوره یا سر از بیمارستان روانی سر در میاره شما اگه فهمیدین جریان چیه به منم اطلاع بدین

مردم اشتباهات زندگی خود را روی هم می ریزند و از آنها غولی به وجود می آورند که نامش تقدیر است
-- جان اولیورهاینر

دوست خوب مثل چراغ توتاریكیه

اما یادت باشه به روشنایی رسیدی دورش نندازی...

بچه که بودیم بستنیمان را گاز می زدند قیامت به پا می کردیم!

چه بیهوده بزرگ شدیم... روحمان را گاز میزنند می خندیم!