که پارینه سنگی گذشته است

حتی نسل انسان هم گذشته است

اینک من مانده ام و تو و این حس عجیب و نامرئیِ بودنت..

بزودی این ارتباطات وایرلسی،

این امواجِ الکترومغناطیسی،

بسامد اشکِ مرا تا تو خواهد رساند.

روی حباب ایستاده ام...

نه راه برگشت دارم نه نای رفتن...

فریادهایم به گوشش نمیرسد، گوشش پرشده از هیاهوها...

چقدر غریب وبی کس شدم.

چشمانم گریه را بس کنید.

خستــــــه ام

به خواب ابـــــــــــــــــــــــــــــدی احتیاج دارم...