قسمتی از سفر نامه مارکوپولو:
شبی از شهری به نام قزوین میگذشتیم....
بگذریم...
خدا لعنتشان کند ! )))))

چه فرقی دارد

پُشت پنجره اتاقت باشی

یا در خیابانهای شهر در حال قدم زدن

وقتی که آرزوهایت

در حبس باشند...

ساده که میشوی،همه چیز خوب میشود
خودت
غمت
مشکلت
غصه ات
هوای شهرت
آدمهای اطرافت
حتی دشمنت.
یک آدم ساده که باشی، برایت فرقی نمیکند که تجمل چیست، که قیمت تویوتا، لندکروز چند است، فلان بنز آخرین مدل، چند ایربگ دارد
مهم نیست، نیاوران کجاست، شریعتی و پاسداران و فرشته و الهیه کدام حوالی اند، رستوران چینی ها، گرانترین غذایش چیست.
ساده که باشی
همیشه در جیبت شکلات پیدا میشود
همیشه لبخند بر لب داری
بر روی جدولهای کنار خیابان راه میروی
زیر باران، دهانت را باز میکنی و قطره قطره مینوشی
آدم برفی که درست میکنی
شال گردنت را به او میبخشی
ساده که باشی
همین که بدانی بربری و لواش چند است
کفایت میکند
نیازی به غذای چینی نیست
آبگوشت هم خوب است
ساده که باشی
آدمهای ساده را دوست داری

اینجا من هستم؛ ، سکوتی شکسته و درهم بخاطر هر روز ندیدن تو
اینجا من هستم ؛تهی از زندگی و روزمرگی ، خالی تر از همیشه؛ با کلافی درهم و پیچ در پیچ
معنی سکوتم را با چشمانم برایت بارها فرستاده ام
اینجا من هستم با آوازی که هرگز نشنیدی
من هستم و سازی مبهم
اینجا من مانده ام تنها در پس اندوه صدای کهنه سازم
من هستم و گلی پرپر شده از عشقی کور
اینجا در شهری دور من مانده ام به انتظار هر لحظه که بیایی
در شهری خاک گرفته و غروبی تنگ ،
من هستم و سیمایی شکسته تر از همیشه
اینجا من هستم و خیال همیشگی چشمان مشکی تو. . .
حتی كلمات هم دگر از نوشتن دردهایم عاجزند

بیر اوچایدیم

بو چیر پینان یئلینن
باغلاشایدیم داغدان آشان سئلینن


آغلاشایدیم

اوزاق دوشن ائلینن
بیر گو[!]م آیریلیغی کیم سالدی؟
اولکه میزده کیم قیریلدی , کیم قالدی؟


استاد شهریار

کمی رحم کن...لعنتی!

این طور که راه می روی.... به ناز......

شهر بیچاره می شود!!!


.........................."رضا کاظمی"..............

روباه میره پیش خدا میگه خدایا چرامنو این همه حیله گرو دروغ گو آف[!]؟

خدامیگه ناشکرنباش. بروشهر ببین چه موجوداتی آفریدم

هیچگاه ویترینی نداشته ام تا دلم را در آن به نمایش بگذارم

در قامت یک فروشنده دوره گرد عاشق تو شدم

از این روست که تمام خیابان های شهر

عشق مرا میشناسند . . .

گول دنیا را مخور......!! ماهیان شهر ما از کوسه ها وحشی ترند /بره های این حوالی گرگ ها را میدرند /سایه از سایه هراسان در میان کوچه ها /زنده ها هم آبروی مردگان را میبرند.....

ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ "ﯾﺎ ﺍﺑﻮﺍﻟﻔﻀﻞ " ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ:
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ: ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺩﺑﯿﻞ: ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﻠﻨﺪﮐﺮﺩﻥ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺳﻨﮕﯿﻦ
ﺷﯿﺮﺍﺯ: ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ: ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺗﺮﻣﺰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻗﺰﻭﯾﻦ: ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺪ ﮐﻔﺶ
ﺗﻬﺮﺍﻥ: ﻣﻮﻗﻊ ﺩﯾﺪﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﮑﻞ
ﮐﺮﻣﺎﻥ: ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮔﺮﻭﻥ ﺷﺪﻥ ﺗﺮﯾﺎﮎ
ﺭﺷﺖ: ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺪ