پای تو نشستم ببین که آخرش چی شد/آرزو های قشنگم واسه تو سهم کی شد
دلمو شکستی و رفتی پی کار خودت/این و تقصیر تو اون دل بیمار خودت
دل بیمار خودت خیلی دلم ازت پر/بد جوری از تو دلخوره
یک روز تلافی میکنه/دل از دلت تو میبره
قلبمو پس فرستادی/خوب خودت نشون دادی
من خودم هم خسته شدم پاشو برو تو ازادی
میدونستم مزه عشقم دلتو میزنه/دلتو یک تیکه سنگه خب محاله بشکنه
تو رو دسته کم گرفتم که این شد آخرش/هنوز هم خاطره ات اینجاست بیا وردار ببرش
این اهنگ امروز گوش دادم بد جوری حالمو گرفت یاد خاطرات گذشته افتادم.این آهنگ محسن یگانه خونده.

ایران، این مرز پر گوهر
در تصاویر حکاکی شده بر سنگ های تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست، هیچکس سوار بر اسب نیست، هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید، هیچکس سرافکنده و شکست خورده نیست، هیچ قومی بر قوم دیگر برتر نیست و هیچ تصویر خشنی در آن وجود ندارد. از افتخارهای ما ایرانیان این است که هیچگاه برده داری در ایران مرسوم نبوده است. در بین صدها پیکره تراشیده شده بر سنگ های تخت جمشید حتی یک تصویر برهنه و عریان وجود ندارد.

گل های شمعدانی همه شکل تو هستند،رنگین کمان را بر سر زلف تو بستند.
تا طاق ابروی بت من تابتا شد،دری کشان پیمانه هاشان را شکستند.

من که خدا نیستم بگم ؛ صد بار اگه توبه شکستی باز آی … !
رفتی ؛ … ” به سلامت “

مهربانم تو بگو بعد از تو از کدام دریچه ی آسمان به تماشا بنشینم و با کدام واژه عشق را معنا کنم ؟ بی تو همه ی فصلها خاکستری و همه ی ستاره ها خاموشند. کیفر شکستن دل من چند جاده غربت و چند آسمان تنهایی است باور کن من هنوز هم به قداست چشمان تو ایمان دارم برای او که وسط قلبش اندازه ی تمام عاشقانه های روی زمین است .

میگویند شکستنی رفع بلاست ، ای دل تحمل کن شاید حکمتی است

شیشه ای میشکند
یک نفر میپرسد: که چرا شیشه شکست؟
یک نفر میگوید:شاید این رفع بلاست
دیگری میگوید شیشه ی پنجره را باد شکست
دل من سخت شکست
هیچکس هیچ نگفت.غصه ام را نشنید
از خودم میپرسم:ارزش قلب من از شیشه مگر کمتر بود؟

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او

پر زلیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو … من نیستم
گفت: ای دیوانه لیلایت منم

در رگ پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم
[!] آوارهء صحرا نشد

گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا برنیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سرمیزنی

در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بیقرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

هیچ وقت با کسی بیشتر از جنبه اش شوخی نکن حرمت ها شکسته میشه هیچ وقت به کسی بیشتر از جنبه اش محبت نکن تبدیل به وظیفه میشه .

من و تو شباهت های متفاوتی با هم داریم :هر دو شکستیم ؛
تو قلبم را ، من غرورم را . . .

هر دو رقصیدیم ؛ تو با دیگری ، من با سازهای

تو . . .
هر دو بازی کردیم ؛ تو با من ، من با سرنوشتم . . ....

و در آخر

هر دو پی بردیم ؛
تو به "حماقت" من ، من به "پست" بودن تو . . .

آری این شباهت های متفاوت هر روز آشکارتر می شوند..