شب ها پرنده هایش می روند
روزها ستاره هایش
ببین ، آسمان هم که باشی ، باز تنهایی …

روزگــار عجیبی شــده…

حتی وقتی میخـندیـم

منظـورمـان چیـزه دیگـریست…

آدم هـا می آینـد….

زنـدگی می کننـد

می میـرنـد و می رونـد …

امـا فـاجعـه ی زنـدگی ِ تــو

آن هـنگـام آغـاز می شـود

کـه آدمی می رود امــا نـمی میـرد!

مـی مـــانــد

و نبـودنـش در بـودن ِ تـو

چنـان تـه نـشیـن می شـود

کـه تـــو می میـری ،

در حالـی کـه زنــده ای …

نباید شیشه را با سنـــــــــگ بازی داد !

نباید مست را در حال ِ مستــــــی . . .

دست ِ قاضـــــــــی داد !

نباید بی تفاوت !

چتر ماتـــــــــــــــــم را . . .

به دست ِ خیــــــــــــــــس باران داد !

کبوترها که جز پرواز ، آزادی نمی خواهند !

نباید در حصار میـــــــــــــله ها

با دانه ی گنــــــدم . . . به او تعلیم مانـــــــــــدن داد

زمان رنگ می بازد......... از سپیدی به سیاهی یا از سیاهی به سپیدی.. نمی دانم.............................

گیر ندهید، دلگیر نیستم / خواب و خوراک ندارم ولی دلخور نیستم / می سوزم و می سازم؛ من دلسوز ندارم...

امروز یک رویاست! برای ما. فردا! همین را هم نخواهیم داشت...