نگ زدم به سهراب پرسیدم “قایقت جا دارد” . . . . صدا آمد :از بی ادبان! فهمیدم اشتباهی شماره لقمان رو گرفتم، سریع قطع کردم…!

بجه که بودیم شبا فک میکردیم
فردا چی بازی کنیم !!!

الان فکر میکنیم ،
فردا دنیا قراره چه بازی با ما بکنه !

با موجودات عجیبی زندگی میکنیم

موجوداتی که...

تنها با “بی محلی” آدم می شوند!!

به سلامتی اونایی که از هر انگشتشون یه هـــنر میریزه...
میرنجونن...
میشکونن...
میسوزونن...
لــه(لح) میکنن...
نابود میکنن...
وبیشتر به سلامتی"اونـــایی که جز دوست داشتن" این موجودات هنــــرمند با تمام وجودشون "هیچ هنر" دیگه ای ندارن...!

בפֿـتر کـﮧ باشی میدونی اولیـלּ عشق زنـבگیت پـבرتـﮧ

בפֿـتر کـﮧ باشی میدونی مـפـکم تریـלּ پناهگاه בنیا آغوش گرم پـבرتـﮧ

دפֿـتر کـﮧ باشی میدونی مرבونـﮧ تریـלּ בستی ک میتونی بگیری و از هیچی نترسی . . .

בستای گرم ُ مهربوלּ پـבرتـﮧ

בפֿـتـر کـﮧ باشی میدونی هر کجای دنیا هم باشی . .

چـﮧ باشـﮧ چـﮧ نباشـﮧ ، قویتریـלּ فرشتـﮧ نگهباלּ پـבرتـﮧ

ﯾــﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯﻡ ﻣﯿﭙــﺮﺳﯿﺪﻥ ﺑــﺎﺑــﺎﯾﯽ ﺭﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﻣـﺎﻣــﺎﻧﯽ؟!

ﻣﻨــﻢ ﻣﯿﮕﻔﺘـﻢ ﻣﺎﻣﺎﻧــﯽ!!!

ﺑﯿــﭽﺎﺭﻩ ﭘﺪﺭﻡ ﯾﻪ ﻟﺒــﺨﻨﺪ ﺗﻠﺦ ﻣﯿﺰﺩ ﻭ خجالت ميكشيد ﺟﻠــﻮ ﻫﻤﻪ


ﺍﻟــﺎﻥ ﻣﯿﻔﻬــﻤﻢ ﭘــﺪﺭ ﻫــﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬــﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﻣــﺎﺩﺭ.. ﺑﻠــﮑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ

ﺍﻭﻥ ﺯﺣﻤــﺖ ﻣﯿﮑــﺸﻪ.. ﻭ خسته ميشد ﺗــﺎ ﺯﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺍﺵ ﺯﻧﺪﮔــﯽ
ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷــﻦ ...




ﺑﻪ ﺳــــﻼﻣﺘــﯽ ﻫﻤــﻪ ﺑــﺎﺑــﺎﻫــﺎﯼ ﺯﺣﻤـﺖ ﮐﺶ و مهربون ...

سخت است

درک کردن دخــــ ـــــتری که غــ ـــم هایـــــ ـش را خودش میـــ ــداند و دلش ...

که همه تنـــ ـــــ ـــــها لبــــخـــندهایش را میبینند ؛

که حســــ ــــــ ـــــرت میـــــخورند بـــخاطر شاد بودنــــ ــــ ـــش ...

بخاطر خنده هایـــــــ ــــــــ ــــش ...

... و هیــــــ ـــــــــ ــــــچکس جز همان دختـــــ ـــــر نمیــ ـــداند چقدر تنهاســ ـــــت ...

که چقدر میـــــــــ ـــــــ ـــــترسد ...

از باخـــــــــ ــــــــتن ...

از اعتــــ ــــــ ــــــمادِ بی حاصلش ...

از یــــــ ـــــــــ ــــــخ زدن احساس و قلبــــــ ـــــــ ــــش ...

از زندگــــــ ـــــــــــ ــــــی ...

ینی با اون شدتی که مامانم موقع ماشین روندن من آیت الکرسی میخونه!
عبدالباسط تو ختم باباش اونجوری قرآن نخونده

تا منزل آدمی سرای دنیاست
کارش همه جرم و کار حق، لطف و عطاست
خوش باش که آن سرا چنین خواهد بود
سالی که نکوست، از بهارش پیداست