♥ نگار ♥
کلاغ جان!
قصه من به سر رسید...
سوار شو!
تو را هم تا خانه ات می رسانم...
♥ نگار ♥
ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ﭼﻪ ﺭﻣﺰﯾﻪ ﻻﻣﺼـــﺐ . . .
ﺑﻌﻀﯿـــــﺎ ﻣﯿﮕﻦ "ﻋﺰﯾــــــﺰﻡ" ﺍﻧﮕﺎﺭ
ﻓﺤــﺶ ﺩﺍﺩﻥ،
ﻭﻟﯽ ﺑﻌﻀﯿﺎ ﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﻣﯿﮕﻦ " ﺩﯾﻮﻭﻧـــــﻪ" ﺍﻧﮕﺎﺭ
ﺩﻧﯿـــﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ
ﺁﺩﻡ ﺩﺍﺩﻥ
♥ نگار ♥
گریــــــه شاید زبان ضعـــف باشد
شاید کودکــانه ..شاید بی غــرور …
اما هر وقت گونه هــــایم خیس می شـــود
می فهمــــم نه ضعیفم ..نه کودکم.. بلکه پر از احساســـم …
♥ نگار ♥
ﺗﻨﻬـــﺎ ﻗﺎﻧـــﻮﻥ ﺩﻧﯿـــﺎ، قانـــون “ﮐـــﻪ ﻧﺒﺎﯾـــﺪ” ﺍﺳـــﺖ !
ﺩﻟـــﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴـــﯽ ﺗﻨـــﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ “ﮐـــﻪ ﻧﺒﺎﯾـــﺪ” ﺗﻨـــﮓ ﺷﻮﺩ ...
ﺩﺳﺘـــﺎﻥ ﮐﺴـــﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ “ﮐـــﻪ ﻧﺒﺎﯾـــﺪ” ﺑﺨﻮﺍﻫـــﯽ ...
ﮐﺴـــﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳـــﺖ ﺩﺍﺭﯼ “ﮐـــﻪ ﻧﺒﺎﯾـــﺪ” ﺩﺍﺷﺘـــﻪ ﺑﺎﺷـــﯽ …
ﺑـــﺮﺍﯼ ﮐﺴـــﯽ ﺍﺷـــﮏ ﻣﯿﺮﯾـــﺰﯼ “ﮐـــﻪ ﻧﺒﺎﯾـــﺪ” ﺑﺮﯾـــﺰﯼ ...
♥ نگار ♥
این شعر به صورت عمودی وافقی یک جور خوانده میشود (ماتریس متقارن ادبی)
از چهره .. افروخته .. گل را .. مشکن !
افروخته .. رخ مرو .. تو دگر .. به چمن !
گل را .. تو دگر .. مکن خجل .. ای مه من !
مشکن .. به چمن .. ای مه من .. قدر سخن !
