رﻓﯿـــــﻖ!!!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ﺍﮔﻪ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﻣُﺮﺩﻡ...
ﺩﯾﺪﯼ ﺗﺎﺑﻮﺗَﻢ ﺭﻭ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣَﺮﺩُﻣﻪ...
ﻭﻟﯽ ﻧﻤﯿﺎم ﭘﺎﺋﯿﻦ ﻧﻮﮐﺮﯾﺘﻮ ﮐﻨﻤ ﺑﻪ ﺩﻝ
ﻧﮕﯿﺮﯾــــﺎ!!!
ﺣﻠــﺎﻝ ﮐﻦ....
ﻗــــﻮﻝ ﻣﯿﺪم؛
ﻫﻤﯿﻦ ﯾــﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﺯت
ﺑﺎﻟـــــــﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﻌﺪﺵ ﺩﯾﮕﻪ ﻫﻤﯿﺸــــﻪ ﺧﺎﮐـــــِ ﭘـــﺎتم...

یکی بود و یکی نبود
عاشقش بودم عاشقم نبود
وقتی عاشقم شد که دیگه دیر شده بود

حالا می فهمم که چرا اول قصه ها میگن
یکی بود یکی نبود

یکی بود یکی نبود . این داستان زندگی ماست . همیشه همین بوده . یکی بود یکی نبود در اذهان شرقی مان نمی گنجد با هم بودن . با هم ساختن برای بودن یکی باید دیگری نباشد
هیچ قصه گویی نیست که داستانش این گونه آغاز شود ، که یکی بود ، دیگری هم بود!
همه با هم بودند . و ما اسیر این قصه کهن ، برای بودن یکی ، یکی را نیست میکنیم

از دارایی ، از دوستی ، از هستی انگار که بودنمان وابسته نبودن دیگریست هیچکس نمیداند ، جز ما . هیچ کس نمی فهمد جز ما . و آن کس که نمی داند و نمی فهمد
، ارزشی ندارد

و این هنری است که آن را خوب آموخته ایم

هنر نبودن دیگری...

چه حرف بی ربطیست که مرد گریه نمی کند گاهی آنقدر بغض داری که فقط باید مرد باشی تا بتوانی گریه کنی…

وقتی غزل می سرایم در چشمهایم تو هستی ، یادم نمی آید ای گل کی در نگاهم نشستی .

دنیا را بد ساخته اند ، کسی را که دوست داری ، او تورا دوست نمیدارد ، کسی که تورا دوست دارد تو دوستش نمیداری ، اما کسی که تو دوستش داری و او هم تورا دوست دارد به رسم و آئین هرگز بهم نمیرسند ، زندگی یعنی این .