گاه یک سنجاقک

 به تو دل می بندد

 و تو هر روز سحر

 می نشینی لب حوض

 تا بیاید از راه

 از خم پیچک نیلوفرها

 روی موهای سرت بنشیند . . .

 یا که از قطره آب کف دستت بخورد

 گاه یک سنجاقک همه معنی یک زندگی است . . .

سلام
مرا ببخش
نمی دانم چرا سکوت کرده ام
بیش از اینها مرا ببخش
چرا که مدتهاست که ترسیده ام
در این هجوم وحشی زندگانی ، در میان این درندگان خونخوار
جسمم دریده شد
قلبم پاره پاره شد
و چشم اشک بارم ،خون گریید
مرا ببخش
مرا ببخش ای دلپذیر
جانم به لب رسید
دلپذیر من دگر گلایه ای بر لبم نیست
چرا که تنها جرعه ای آب می خواهم تا زنده بمانم
مرا لمس کن
مرا در دستانت حس کن
مرا در چشمانت لمس کن ، بر روی گونه هایت، در آغوشت
چرا که من در درون تو زندگانی گزیده ام
لانه ام در درون توست
پس خودم را به تو می سپارم
و بیش از هر چیز می خواهم تا محافظم باشی
مرا بپذیری و کنارم باشی
مرا جرعه ای آب ده برای زنده ماندن
تنها همین و بس
دگر حرفی برای گفتن نیست

دلم برای یواشکی ها مان تنگ شده !

یواشکی حرف زدن شبونه تا صبح!
برای بوســــه های پشت گوشی!

با صدای آهسته گفتن "دوستت دارم 

بیشتر انسانها، زمانی نا امید میشوند که چیزی به موفقیت آنها باقی نمانده ...

هوا دو نفره است و نیستی …
من هی کوچه ها را بالا و پایین می کنم برای دهن کجی به هواااا …

 

زنها مثل كامپیوتر هستند یك بار خودش را میگیری و یك عمر لوازم جانبی آنرا.

گاهی حرف ها وزن ندارد …
ریتم ندارد …
آهنگ ندارد …
اما خوب گوش کن ، درد دارند