ماسه ها فراموش کارترینند، جای پایت روی آنها با اولین موج پاک میشوند، اما ما از نسل ماسه ها نیستیم، ازنسل صدفهائیم، یادها همیشه در دلمان میماند تا مروارید شود.

آشناهای غریب همیشه زیادند

آشناهایی که میایند و میروند

آشناهایی که برای ما آشنایند

ولی ما برای آنها...

نمیدانم واقعا چرا و چگونه میشود

که همه روزی

آشنای غریب میشوند

یکی هست ولی نیست

یکی نیست ولی هست

یکی میگوید هستم ولی نیست

یکی میگوید نیستم ولی هست

و در پایان همه بودنها و نبودنها

تازه متوجه میشوی

که:
یکی بود هیشکی نبود

این است دردی که درمانش را نمیدانند

و ما هم نمیدانیم

که آن یکی که هست کیست

و آن هیچکس کجاست

کاش میشد یافت

کاش میشد شکستنی نبود

کاش میشد زیر بار این همه بودن و نبودن

خرد نشد.....

انقدر مرا از رفتنت نترسان... همه ما رفتنی هستیم... قرار نیست همیشه ماندنی باشیم... کنار کسی ماندن لیاقت میخواهد نه بهانه... حالا بلند میگویم :لیاقت ماندن نداشتی پس بهتر که رفتی...

همیشه که خر به تورت نمیخوره!
یه بارم گرگ میخوره به پستت...
جرواجرت میکنه!!!
از ما گفتن بود...

وقتی تنهایم گذاشت و رفت بهش گفتم: خط زدن بر تو ,پایان من نیست!
آغاز بی لیاقتی توست....
همیشه بهترین ها برای من بوده وهست,
اگر مال من نشدی...قطعا بهترین نبودی و نیستی...
این تو نیستی که مرا فراموش کرده ای,این منم که به یادم اجازه نمیدهم حتی از نزدیکی ذهن تو عبور کند...
صحبت از فراموشی نیست صحبت از لیاقت است,محکمتر از آنم که برای تنها بودنم آنچه را که اسمش را غرور گذاشتم برایت به زمین بکوبم
احساس من قیمتی داشت که تو برای پرداخت آن
فقیر بودی....