جهان به همه چشم دارد
یکه پسندی گناه می آورد

گر گناه من تو باشی
بگذار تا برسر دار روم

دار حلقه به گردن اویختن نیست
دار دیده ی دل شکستن و خرده به محتاج زدن است

یادمه

عشق یعنی استخوان و یک پلاک سال ها تنهای تنها زیر خاک...

کاش که معشوق زعاشق طلب جان میکرد تا که هر بی سر وپایی نشود یار کسی...

آنقدر رسم وفا مرده که ترسم روزی گر زنده شود لیلی یاد ز مجنون نکند...
و دیگر هیچ!!

آغوش ها همیشه باز هستند
اما ای کاش
آغمشی نصیبت شود که لیاقتت را داشته باشد

عشق کلامیست مقدس
و پایانش شروعی دوباره است