ای قرار لحظه های اضطرار ، بر روان دیده ام منشین چو خار ، جاری عشقی به شریان وجود ، بی تو باید شعر دلتنگی سرود .
من که از اینجا نمی روم …
تو هم که هیچوقت نمی آیی …
میخواهم بدهم درهای بی دستگیره بسازند برای این خانه
