دور از تو فواره ای بی قرارم ...

پرپر میزنم که از آسمان تهی   به خانه ی اولم برگردم

همه ی درد من اینست که میپندارم


دیگر ای دوست من  دوست نداری باشم

فکر نو بسیار ظریف و حساس است


با یک ریشخند کوچک می میرد و کنایه ای کوچک آن را بسختی مجروح می کند

بزرگترین درد بیداریست

ما در خوابمان به آرزوهایمان میرسیم

به طرف میگن با شرمندگی جمله بساز   میگه : ۰۹۳۵