آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت ، در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت ، خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد ، تعنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت .

چه ساده با گریستن خویش زاده می شویم و چه ساده با گریستن دیگران از دنیا می رویم و میان این دو سادگی معمایی می سازیم به نام زندگی .

خوابم را پر از تشویش نکن !
تنها پناهگاه زندگیم است …

بی تو دنیایم خالیست … مانده ام سخت حیران … مگر تو چند نفر بودی ؟