بهار .... بود و ...بهانه ای برای چیده شدن : سبزی عید از تو !!! بوسیدن دستانت از من ! سالهاست... سفره ام را در تنهایی چیده ام کنار سبزه ها واشکی را ریخته ام که غرورم از تو می پوشاند . و هنوز در انتظارم کسی مرا هم بیدار کند !
حکایت من... حکایت کسی بود عاشق دریا بود اما قایقی نداشت... دلباخته سفر بود اما همسفر نداشت.... حکایت کسی بود ک زجر کشید اما ضجه نزد... زخم داشت اما ننالید... گریه کرد اما اشک نریخت.... حکایت من حکایت کسی بود ک... پر از فریاد بود اما سکوت کرد تا همه ی صداها را بشنود....
با همه بیگانه گشتم اشنایه من کجاست! کشتی بی بادبانم ناخدای من کجاست! در دل تاریک شب گم کرده را هم ای خدا! در تنم دردیست بی درمان دوای من کجاست از جمع اشنایان بی وفایی دیده ام! در شگفتم پس رفیق با وفای من کجاست!؟
)))))))))))))
!
