متن آهنگ عشق یعنی شکستن


از تو باید می گذشتم ولی افسوس نتونستم تو عروسک بودی و من آخر قسه دونستم تو وجود خالی تو جز دروغ هیچی ندیدم کاش میشد به این حقیقت پبش از این ها میرسیدم........ میرسیدم
از تو باید می گذشتم ولی افسوس نتونستم تو عروسک بودی و من آخر قسه دونستم تو وجود خالی تو جز دروغ هیچی ندیدم کاش میشد به این حقیقت پبش از این ها میرسیدم........ میرسیدم   

سوختم و سوختم و سوختم هرچی داشتم به پات باختم کاش تور را از روز اول مثل امروز می شناختم آخه عشق یعنی دل شکستن عاشقانه سر سپردن دل سپردن به سراب در سکوت خیش مردن

یه روزی یه روزگاری حرف بین ما نگاه بود عشق را نقاشی کردیم نقش ما خورشید و ماه بود بعد از اون واژه نوشتیم جملمون ستاره چین بود مثل دریا آبی بودیم معنی زندگی این بود زندگی این بود
یه روزی یه روزگاری حرف بین ما نگاه بود عشق را نقاشی کردیم نقش ما خورشید و ماه بود بعد از اون واژه نوشتیم جملمون ستاره چین بود مثل دریا آبی بودیم معنی زندگی این بود زندگی این بود


سوختم و سوختم و سوختم هرچی داشتم به پات باختم کاش تور را از روز اول مثل امروز می شناختم آخه عشق یعنی دل شکستن عاشقانه سر سپردن دل سپردن به سراب در سکوت خیش مردن


یه روزی یه روزگاری حرف بین ما نگاه بود عشق را نقاشی کردیم نقش ما خورشید و ماه بود بعد سوختم و سوختم و سوختم هرچی داشتم به پات باختم کاش تور را از روز اول مثل امروز می شناختم آخه عشق یعنی دل شکستن عاشقانه سر سپردن دل سپردن به سراب.............

سوختم و سوختم و سوختم هرچی داشتم به پات باختم کاش تور را از روز اول مثل امروز می شناختم آخه عشق یعنی دل شکستن عاشقانه سر سپردن دل سپردن به سراب در سکوت خیش مردن

بعضی وقتا دوست داری عشقت کنارت باشه…

محکم بغلت کنه و بذاره که با تمام وجودت اشک بریزی

بعد آروم توو گوشِت بگه:

” دیوونه من که باهاتم”

باز باران نه نگویید با ترانه می سرایم این ترانه جور دیگر

باز باران بی ترانه دانه دانه بر بام خانه

یادم آید روز باران پا به پای بغض سنگین تلخ و غمگین دل شکسته اشک ریزان عاشقی سرخورده بودم

می دریدم قلب خود را

دور می گشتی تو از من

با دو چشم خیس و گریان

می شنیدم از دل خود این نوای کودکانه

پر بهانه زود برگردی به خانه

یادت آید هستی من آن دل تو جار می زد

این ترانه باز باران باز می گردم به خانه

و من چقدر دلم می خواهد همه داستانهای پروانه ها را بدانم که بی نهایت بار درنامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند
تا سند سوختن نویسنده شان باشند
پروانه ها
آخ
تصور کن
آن ها در اندیشه چیزی مبهم
که انعکاس لرزانی از حس ترس و امید را
در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند به گلها نزدیک می شوند
یادم می آید
روزگاری ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم

عشق را چگونه می شود نوشت
در گذر این لحظات پرشتاب شبانه
که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند
من تو را
او را
کسی را دوست می دارم

برگرفته از اشعار مرحوم حسین پناهی

سلام.....خسته...خسته...خسته....خسته.....

داقوووووووووووون............