يكي بود يكي نبود زير اين گنبد گردون و كبود يه قصه مثل تموم قصه هاي نا تموم دنيا بود
قصه اي كه اولش شروع ميشد با يك نگاه
يه طرف نگاه پاك و ديگري پر از گناه
يه دلي بود كه كسي اونو نبرد
به كسي دل نمي بست و از كسي گول نمي خورد
اما روزي از روزاي روزگار
يه روز از روزاي آفتابي آفزيدگار
آدم قصه ي ما نگاهي افتاد تو نگاش
يه نفر نشسته بود عاشق و واله سر راش
يه نفر كه گفت بهش دوسش داره خيلي زياد
يه نفر كه گفت به جر اون ديگه هيچي نمي خواد
يه نفر كه توي چشماش پر از اشك بي كسي بود
يه نفر كه توي حرفاش غم بي هم نفسي بود
آدم قصه ي ما،حرفهاي اونو شنيد
تو يه چشم به هم زدن خودشو آواره ديد
ديد كه بي اون نفسي توي تنش نيست
ديد اميدي واسه زنده موندنش نيست
يه روزي قفل زبونشو شكستو يه گناه كرد
گفت كه من "دوست دارم"
اما خيلـــــــــــــــي اشتباه كرد
آخه يار بي وفاش
كه نبود عشق تو صداش
گفت مگه جدي گرفتي حرفامو؟
تو به دل گرفتي اون دروغامو؟
ديگه اين كارو نكن،ديگه هيچ دروغي رو باور نكن!
عاشق قصه ي ما توي اين لحظه شكست
صداي شكستنش تو دل ابرا نشست
باورش نمي شد اين جدايي و دربدري
باورش نمي شد اين شكست و بي ياوري رو
زير رگبار جدايي شد يه پروانه ي خسته
شد يه پروانه تنها كه پرش به گل نشسته
اين شعر رو تقديم ميكنم به اون دختر خانم ها و آقا پسر هاي گلي كه يادشون بمونه كه همينجوري به كسي نگن:
"دوستت دارم"
