آغوش بعضی هــا …علم را زیـر سوال می برد !آنقدر آرامت می کند …که هیـچ مُسکنی …جــایش را نمی گیرد… ..

برگ های پاییزی
سرشار از شــــــــــــــــعور درخت اند
سر شار از مهـــــــــــر و عشــق
سر شار از درد و رنج
و.......
وتنها پاییز زیبــــــــای من است
كه خاطرات سه فصل را بر دوش می كشد
ای رهگــــــــــــــذر!
آرام قدم بگـــــــذار ......
برچهره ی تكیده ی آنهــــــــــــــا!
این برگ ها حرمت دارند.
درد پاییــــــــــــــــــــــز ....
درد دانستن است.
وقتی چیزی از او دانســـــــــــتی
درس گرفتن از آن را فراموش نكن..

مـטּ چیز زیآدی از دست ندآدم بآ رفتنت...!

ڪمے ^دلم شڪست...شب ها ^گریـﮧ کردم...یآدگارش سردردِ هر^شبم شد...

یڪم از آرام زندگے ڪردن فآصلـﮧ گرفتم...

چیز زیادے نشد...

بآور ڪـטּ...!

تو بیشتر از مـטּ ^بآختے...

تو عآشق ترین قلب دنیآ رآ بآختے...

 

دوستش ندارم اما وقتی که نمی بینمش پریشانم دوستش ندارم اما تا میبینمش آرام می گیرم ... دوستش ندارم اما همه می گویند دروغگوی بزرگی هستم ! نه ... باور کن دوستش ندارم ... . .

گاهی می نشینم یک گوشه و آرام آرام در تنهایی خودم اشک می ریزم ... و بعد شروع می کنم به بازی کردن با اشکهایم و فراموش می کنم همه چیز را .. من ٬ اشک ٬ قافیه بازی و ... یک چیز دیگر کم است ! تو.. لعنتی! باز خودت را انداختی توی زندگیم............