دست بردار پتروس!

بگذار دنیا را آب ببرد

 در دنیایی که

اقیانوس آرامَش

به دنبال آرامِش می گردد

صد سد هم بسازی

فقط ...

مشق شب بچه ها را زیاد می کنی!

قدیسان به هر کجا خانه کنند،

فضای خویش را زیبا سازند

بنگر که افلاکی عظیم

ستاره ای را همراه شده اند.

با آن دو چشم عسلی

دست و پای کندو کندو زنبور را

بسته ای

از پشت.

از درون بیشه های شب

صدای چیزی می آید که راه می رود

روی برگ های ریخته.

این روزها

بیشتر از همیشه

شعر می خوانم

باید مطمئن شوم

قبل از من

تو را

نسروده باشند.

اشک رازی‌ست            
  لبخند رازی‌ست                          
عشق رازی‌ست اشک ِ
آن شب لبخند ِ عشق‌ام بود.