در آغوشم بگیر

بگذار گرمی دستت را حس کنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم

نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پایت افتاده است

لرزش دستانم و سستی قدمهایم را نظاره کن

تنها تو را می خواهم

بگذار در نگاهت غرق شوم

و بگذار در آغوشت بخواب روم

مرگ ،سخن دیگری ست
مرگ ،سخن ساده یی ست.
ومن دیگر برای تو از نهایت ،سخن نخواهم گفت.
که چه سوکورانه است تمام پایان ها .

نادر ابراهیمی

بابام اومده میگه :
توکه هر روز قهوه خونه ای ریه هات داغونه
چشماتم که ضعیفه
هر نیم ساعت میری دستشویی یعنی کلیه هاتم خرابه ماهی بیست روزم که اسهال داری
قلبتم که هر ماه به یکی اهدا میکنی
این " کارت اهداء عضو" چیه گرفتی
تا همین الان توزندگیم انقدر قانع نشده بودم .

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام

خانواده های محترم خاهشا دیگه دختراتونو دانشگاه نفرستین جا پسرارو نگیرن
بفرستین کلاس آرایشگری چون دیگه واسه کار مدرک مد نظر نیست
فقط باید مجرد با ظاهری آراسته و مناسب باشن خدا وکیلی 99 درصد آگهی های کار
شرایطش همینه___ اگه موافقی بلایک..!!!

یکی از فانتزیام اینه که بعد از استفاده از کرم حلزون برم توآشپز خونه و با چاقو های ۲۹۹تومنی و دیگ های۳۹۹تومنی شروع به درست کردن آش پسته کنم و در حال استفاده از تن تاک آش رو بخورم و با گوشیه آیفون زنگ بزنم صدا و سیما تا ۴ملیارد بهشون بدم تا تبلیغ پخش نکنن.بعدش پلیس به جرم شرکت هرمی بیاد تا دستگیرم کنه منم برم افق.بعدش پلیسا با تپولف(توپولوف،تپلف...)بیان افق و من سوار کشتی شم و دو تا موشک بزنن تو کشتیم اما...
ادامه داستان در هوش سیاه ۳(خخخخخخم)

لذتهای کوچک زندگی:
۱- اونطرف بالش ک خنکه
۲- با پتو زیر کولر بخوابی
۳- در یخچال رو باز کنی پر باشه
۴- کسی که دوستش داری هر روز بهت زنگ بزنه
۵- بنوازی و همراه با اون بخونی
۶-وقتی همه ی کارات تموم شد و داری از خستگی میمیری بری بخوابی
۷- بعد از ی مسافرت طولانی رو تختت بخوابی
۸- از خواب بیدار شی در حالی ک خوابت میاد ببینی هنوز چند ساعت وقت برا خواب داری

از این تریبون اعلام میکنم...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
هر کس دلش واسه خاکش و وطنش تنگ شده حاضرم این فداکاریو براش انجام بدم جامو باهاش عوض کنم......ترجیحا طرف ساکن سوئد و سوئیس و اطراف این کشورها باشه ...

در حضور خارها هم میشود یک یاس بود..در هیاهوی مترسکها پر از احساس بود
میشود حتی برای دیدن پروانه ها....شیشه های مات یک متروکه را الماس بود.
دست در دست پرنده،بال در بال..نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود
کاش می شد حرفی از « کاش میشد» هم نبود....هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

امشب بر آستان تو سائیده ام سری
وا کرده ام به سمت تو درهای دیگری
درهای دیگری همه از جنس آسمان
شاید شبیه ماه از این کوچه بگذری