“ولم کن تا ولت کنم”
.
.
.
.
.
جمله ای استراتژیک در زمان دعواهای بچگی !

به سلامتی اونایی که هزارتا خاطرخواه دارن

ولی دلشون گیرِ یه بی معرفته

آموختن را بکار ببند:

به چشمانت بیاموز که هر کسی ارزش نگاه ندارد

به دستانت بیاموز که هر گلی ارزش چیدن ندارد

به دلت بیاموز که هر عشقی ارزش پرورش ندارد

صدايم کردي

جا ماندم

از کشتي اي که رفت و غرق شد

البته...

اين فقط مي تواند يک قصه باشد

در اين شهر دود و آهن

دريا کجا بود

که من بخواهم سوار کشتي شوم و...

تو صدايم کني

فقط مي خواهم بگويم

تو نجاتم دادي

تا اسيرم کني

بگذار تو را بشکنند

ریشه دار که باشی،

دوباره سبز خواهی شد ...

بـــاران ،

آخــرین نگـاهت را به یــادم می آورد هنــوز ،

کــه یکبـاره...

عــشـــوه ی چشمـــــــانــت را شســـت و بـــــرد ...

و می گـوینــد گنــــاه بود نگــاه در چشمـــانت...

و مــن هنـــوز

در حــســـرتِ

همــان نـــگاه

همــان گـــناه...

آشناهای غریب همیشه زیادند

آشناهایی که میایند و میروند

آشناهایی که برای ما آشنایند

ولی ما برای آنها...

نمیدانم واقعا چرا و چگونه میشود

که همه روزی

آشنای غریب میشوند

یکی هست ولی نیست

یکی نیست ولی هست

یکی میگوید هستم ولی نیست

یکی میگوید نیستم ولی هست

و در پایان همه بودنها و نبودنها

تازه متوجه میشوی

که:
یکی بود هیشکی نبود

این است دردی که درمانش را نمیدانند

و ما هم نمیدانیم

که آن یکی که هست کیست

و آن هیچکس کجاست

کاش میشد یافت

کاش میشد شکستنی نبود

کاش میشد زیر بار این همه بودن و نبودن

خرد نشد.....